3TamBiYarim

Once upon a time

2008-09-15T08:19:00.003+01:00

bir zamanlar, haftada bir kere de olsa girdiğimiz bir blog vardı. kendi aramızda yazdıklarımızı okur, küçük sevimli yorumlar yapardık. sonra hayat aldı bizi uğraşlar denize soktu, yüzmeyi öğrendik, sonra boğulmayalım diye uğraşırken, unutulduk.

yeniden düzenleme amacı ile, yönetici vasıflı kişiler dışındaki yazarları silmiş bulunmaktayım. mesuliyet bana aittir, tabi tekrar müracatta..

yazmak isteyenler, seslenin yeter..

can

2008-03-16T14:31:00.000+01:00

Like Winter from delizade on Vimeo

2008-01-08T21:12:00.000+01:00

Hayat?
Hayat gelip geçiyor be güzelim
Zaman?
Zaman acımasızlığını çok güzel hissettirmiyor mu?
Yap bir şeyler diyorlar
Bul bir yol diyorlar
Kaybolmuşken neyi bulacağım diye sorma hakkımdan bahseden yok
Elimdekiler gitmişken
Tutan ipleri
teker keker
İsteyerek koparırken.
Zenginleş……
Hisset…
Nerden?
Nasıl?
Kimle?
Köklerin yokken
Köklerin koparılmışken…
Kaybedecek bir şeyin yokken
Notalara kendini bırakmak isterken
yalnızken
Seni seviyorum diyenlere
Boşuna uğraşma derken
Yap boza alışmışken
Geçmişten hoşlanmazken
Aynı yoldan geçmeyi sevmezken
Çıkmaz sokakta kısılıp kalmışken
Nerden?
Nasıl?
Anlayan?
Anybody home?

nasıl biliyorsan öyle

2008-01-01T21:59:00.000+01:00

2007’nin son saatlerinde, 22 yıllık ömrümde ayak basmadığım bir semtin kahvesinde oturup yaşadığım zamanı değerlendirmeye başlıyorum evden çıkarken aldığım defter sayfası üzerinde. Acı bir çayın peşinden yenisini söyleyip büyüdüğümü anladım. Bir bardak çay anlattı bunu bana, içine attığım bir tek küp şeker bide. İçmezdim küçükken bu kadar çünkü. Ya da şekere boğardım tatlı bir şeyler alsın ağzımın tadı diye. Her şeyi böyle tatlı kıvamda yaşamak istediğimizden sanırım o zamanlar. Büyüdükçe içinde acı olana alışmak var bide…
Durdum, bir yudum daha aldım ve düşündüm… Ne gelecek aklıma diye merak ettim öncesindeki yaşanmışlıklarımın. Bir şeyi, bir anı arar gibiydim sanki. İnsanlara anlattıklarımı düşündüm ilginç diye hatırladıklarımı. Hasta oluşlarım ve söyleyemediklerim… ilk pişmanlıklarım… Ama bir sürü şey var daha, küçüklüğümden bana hatıra kalan. Kurbağa yavrularıyla oynadığım, karıncaları süpürge çöpüyle öldürüp azap duyduğum, kuş vurucum diye kendi kanımın akışını görüşüm ilk kez… Büyüdükçe insan hepsinin içine bir takım manalar yüklüyormuş bir de bunu anladım. Bu yüzden saf olan, çocukluğumuz hep güzel geliyor. Anlamsız çocukluğumuz…
Sırasıyla hayat açık mavi, koyu mavi, siyah ve gri diye geldi bugünüme kadar… Kimi aşık zamanlarda toz pembe bir de.
Etrafımda, içimde onlarca hikâyesi olan bir düzine insan. Bir kaçı beklediğini alabilmiş hayattan… Birçoğu şükrediyor muhtemelen… Bende böyle mi olacağım acaba diye sıradan bir kaygılanıştan sonra, bildiklerim, istediklerim, içime dolmuş hırsım ve sorumluluklarımla beraber en sevdiğim sabrım korkmamam gerektiğinin kanısına vardırdı beni. Azim kelimesini sıkıştıramadım bir yere burada.
Her yıl, her gün diğerlerinden 2 kat fazla olarak umuda yolculuk yapıyoruz. 10dan geriye doğru sayıyoruz en iyi dileklerimizi gerçekleşsin diye. O vakit bir şeyler yapıyoruz, bütün sene aynısı olsun diye. Zaman geçiyor diye seviniyoruz manasız… Karamsarlıklarımızı bir günlüğüne kenara koyuyoruz.
Ben isterim ki şöyle yapalım; birilerinin bize dediği o önyargılarımızı da karamsarlıklarımızın yanına koyup unutalım yeni yıla girerken yanımıza almayı… ve bütün bir yıl böyle yaşayalım.
Bakalım ne olacak.
İyi zamanlar

ADgang manifesto!!!

2007-12-06T09:50:00.000+01:00

İStanbul Bilgi Üniversitesi REklamcılık kulübü Manifestosu;

dizin

2007-11-30T03:24:00.001+01:00

Çıkışa geçiyoruz… Bulutların arasında saklambaç oynamaya hadi. Siyahlarınızı atın görünmemek için, karalarınızı… keyfini çıkarın çocukluğun..
Çıkışa geçiyoruz… Gezdik, tozduk, güldük, düşündük… Biri bize çıkışı göstersin? Kaybetmeyelim kendimizi bu kabalıkta.
Çıkışa geçiyoruz… Başarıyoruz. Üstesinden geldikçe, bir adım daha yukarı. En yukardan manzarayı izlemenin keyfiyle meşgul olmadan, çalışmaya devam…
Çıkışa geçiyoruz… Her inişi olduğu gibi hayatın…
Ve çıkıyoruz sonunda hayal ettiğimiz o dünyanın kapısının önüne, giriyoruz içeri, bir daha çıkmamak üzere… Herkes kendi dünyasından içeri girmiş ama kapatmış kapısını. Bakıyoruz etrafa, yalnız değiliz elbet, bizim hayallerimize ortak olanlar da içerde. Çıkışta bekleyenler de…
en sonunda gözlerimizi kapıyoruz karanlığa.Elimizden tutan bembeyaz melek fısıldıyor kulağımıza,
-çıkış bu taraftan..

3. tekil şahısa bir takım zorunluluklar

2007-11-29T03:10:00.001+01:00

İlk kelimesinin önemsiz, hatta cümlesinin bile öneminin az olduğu bir yazıya başlamak nasıl bir şeydir acaba diye merak edip bu cümleyi kurdum.
Önemli olduğunu varsayalım ya da, mesela “hayat” diyelim başlarken, seni bir düşünce mi alacak kaygılanıp aniden? Yağmur desek üşüyecek misin? Aşk desek ne yapacaksın? Acı desek, sızlayacak mı en son yaran? Huzur desek, bir şeyler zırvalasak, her cümlenin başında kopup gidecek misin bir yerlere?
Sormamak lazım sanırım böyle şeyler. Atılan her adıma, yaşanılana, bir şeyler kattık, kazandık, üzüldük, hadi eyvallah diyebilmeyi anlatmalı. Gülümseyebilmeli en önemlisi, güldürmeli bakarken, yazarken, susarken… En yaşanılması gereksiz detayda bile, rahatsız etmeli bir şeyleri. Sessiz oturup sıkılmaktansa, dinlemeyip ses yapmalı, ilgi çekmeli, kırmalı kabukları acısa da canımız. Her aydınlanışta, uyandığımızda yeni bir güne, daha farklı solumalı havayı, adımları daha sağlam atmalı koştururken yavru bir köpeğin peşinde.
Her zaman böyle devrik cümleler kurmamalı ayrıca, geçtikçe zamanın bir adım daha ötesine, kelimeler yerini bulmalı. Başka bir yolda yürürken, koşarken hatta, aniden kulvar değiştirip hayatına farklılık katabilmeli, sonra en heyecanlı yerinde geri dönebilmeli kulvarına. En önemlisi belki, “hayır” diyebilmeli sipariş edildiği zaman emrivakiler. Ve katabil-meli- hayatına bir şeyler istediği zaman.
Biz ne yapıyoruz?

-bakkal amca bana oradan bir miktar “ödün” verir misin?

:)

sana varırım

2007-11-11T21:44:00.000+01:00

içime hazır bir hal var odamda
karla kaplı olsa da yol
hızla çıkarım yokuşları
inerim yokuşları
üç aşağı beş yukarı
sana varırım

alkolmetrede hissedilen: sıcaklık!
sınırı, aldığım alkol değil
içimde kapladığın yer aşar
bilirim

ve ben koşarım
çok soğuk olsa da hava
etkilemez sarhoşluğumu
içimi doldurur ve içimi hızlandırır varlığın
çıksam buradan
on beş dakika önce
on beş dakika sonra
sana varırım

07.11.2007

Epuron Wind Power Ad Wins Award

2007-11-09T15:09:00.001+01:00

2007-11-07T23:53:00.000+01:00

elveda hüzün
günaydın hüzün
tavanın çizgilerinde yazılısın
sevdiğim gözlerde yazılısın
pek de mutsuzluk sayılmassın
çünkü en zavallı dudaklar seni ele verir
bir gülümseyişle
günaydın hüzün
sevilesi bedenlerin aşkı
aşkın gücü
sevimliliği ortaya çıkıveren
gövdesiz bir canavar gibi
körelmiş başıyla
güzel yüzlü hüzün.

P. ELUARD

alıcısına asla ulaşmayacak mektup

2007-11-03T03:26:00.000+01:00

Çok oldum biliyorum…

Kalemim şımarttı beni, hafif uçarak, hafif kaçarak saydım kelimeleri küfür gibi suratınıza…

“İçimden geçeni söyledim, kalırsa yazık olur.”

Ama doğrusu dürüstü olmaz bunun yalanı yanlışı da. Yorduk ruhumuzu, karaladık bir şeyler, anladık ki abartmaya gerek yokmuş. Bu kadar açık ve net.

Kim alıştırdı beni bulanık yaşamaya, bundan keyif aldırmaya bilmiyorum. Ama anladım ki, yoruyor insanı emek harcamak boş kâğıtlar, vaatler üzerine…

Ciddiyetsizliğe davet ediyorum hepinizi. Ağzınıza geldiği gibi konuşun. Rahat bırakın kendinizi, kalemlerinizi belki. Hayat zaten bir adet yanlış anlaşılmadan ibarettir. Doğrusu yok, tarifi de… Herkes kendi ağzının tadına göre yaşamakta.

Beni anlayın, üstünüze alının demiyorum. ‘Pay’ da çıkarmayabilirsiz 2–3 saçma cümleden.

Benim köşemden, dünyamdan, kalemimden, düşüncelerimden ufacık bir parçadır burada size sunulanlar. Hatta bazıları hayalden başka bir şey değildir. Ama ben bunu becerebiliyorum. Utanmadan kendi saçmalıklarımı havaya sallayabiliyorum evcil bir güvercin tadında. Biliyorum bana döneceklerini kelimelerimin. Hiç kimse kalmadığında onlar olacağını yanımda.

Rakı şişesinden bakarken ki gibi bakabiliyorum beyaz kâğıdın üzerinden…

bir kalemi, fotoğraf makinesini, kediyi, merdiven kenarını, sabaha karşıyı, lise yıllarından kalanları vs. bulabilirsiniz yazıda hiç farkında olmadan. anlamayabilirsiniz ne anlattığımı çoğu zaman belki.

Kimseyi düşünmeyip, aslında birine layık olduğunu düşündüğüm cümleler kurabilirim. Buna değecek birini görüp heyecanlanabilirim de… Onu hayal dünyama davet edebilirim üstelik… Ve son olarak, kendi yaptığım resmi açıklayamayabilirim de. Bu benim sanat anlayışım saçma sapan.

Not1: bu yazı karmakarışık ifadeler içermektedir, vermiş olduğu geçici rahatsızlıktan dolayı saygılarımı sunarım.

Not2: başlık lise yıllarımdaki mevsimlik bir edebiyat dergisinden alıntıdır.

2007-11-02T02:43:00.000+01:00

Çok sevdiğim o şarkıyı sesini açmadan dinlemek zorunda kalışımsın…

Üstüne methiyeler türetsem, istemeyen, gülüp geçen ‘adeta’larla dolu cümleler kurdurmaya sebebiyet verecek şekilde. Ben ise yetiştiremeyen, yakıştıramayan hiç birini, yettiremeyen içimde, tarifsiz kılan sonunda.

İçimde bir ülkesin. Uzak bir kıtada, insanlarının nasıl yaşadığını bilmediğim. Ama en gezilesi, görülesi, hayran olunası…

Düşüncelerim gezinip duruyor dolaylarında. Bir araya gelemiyor, yazık oluyor, dağılıp gidiyor her defasında. Öyle zor ki bir araya getirmek parçalarını, cümleleri kurması bile dağıtıyor içimdeki her birini anında. Çok kolay kayıp gidiyor elimden varlığın, ama bitmiyor. Sürekli uzanıp yeniden alıyorum yerden. Kaldırıyorum bakıyorum uzun süre. Ellerimi açıyorum, yüzünü arasına koyuyorum, dünyayı sığdırıyorum içine avuçlarımın. Kalksam bir gece yarısında, çıksam yürüsem sana ulaşabilsem diyorum, uyku tutuyor elimden, rüyanda görürsün diye alaylı bir ağırlık üstüme çöküyor.

Kelimeleri toplasam, biriktirsem, yığsam önüne, bitmez herhalde, ama öyle bir kelime var ki, sana atılacak o adımın en güzel basamağı. Ve o kelime, beni alıyor çok başka, çok gereksiz, çok istemediğim yerlere götürüyor.

Her cümlenin arkasından, sana bir güzellik sunayım istiyorum. Bir yenisi daha, bir tane daha, hadi gül, içinden yağsın güzellik etrafa… Nasıl olsa bitmez…

Her kayboluşumda, yitirişimde bir beni daha, sen çıkıp geliyorsun. Topluyorsun etrafı, çekiyorsun, düzen veriyorsun farkında olmadan, gülüyorsun üstüne, üzerime güneşi getirip kayboluyorsun ortadan. Ve ben yaşamaya devam edip, yine dağıtmaya başlıyorum ortalığı, bozmaya düzenimi. Yine aynı senaryo sonra. Ben çıkıyorum dışarı, dağılıyorum. Geldiğimde her şey düzelmiş oluyor. Ama seni bulamıyorum içerde. Aramıyorum, sormuyorum kim yaptı bunu, neden yok diye. Hesabını sormadan dengesiz hayata devam…

Olmayan sevgiliye iltifatlar yazdırıyorsun bana gecenin 03.43’ünde.

Bir tane daha geldi aklıma;

En güzel yerlerini çıkarıp en sevdiğim şarkıların, bir araya toplasam, seni anlatır.

elde avuçta olanlar

2007-10-31T02:53:00.001+01:00

Yoruma açık bir adet dünya elimde
Bir adet yabancı sinema,
Tarifsiz bir düzine saçmalık,
Aradan sıyrılmayı becerebilene “aşk” olsun.

Resmin ortasına bakıverelim hadi hep beraber,
Uyandırdıklarını yazalım bir kâğıda…
Kirletelim yani.
Olmazsa olmaz deme, napalım canımız sağ olsun deme, susma da…
Öyle bir cümle kur ki, okuyunca bir sonraki cümleye geçmek için duraksat…
Ne anlattığını bilmeden yapma hiçbir şeyi…

Hiçbir ses kulağından içeri girmiyor,
Yürüyorsun,
Akıp gidiyor adımlar,
“keyif” alıyorsun evet.
Ama o yol bitiyor.
Yine ile başlayabileceğimiz cümleler geliyor ardından
Tıpkı.

Sen demiyorum bak,
Birine seslenmiyorum,
Adına yazmıyorum şiirden bozma düz yazıya çakması bu satırları,
Olmayan bir adet yalan elimde.

Saçmalamak güzel şey vesselam.

2007-10-27T20:41:00.000+01:00

Fren

İki katman arasında bulanıklaştı beyni. Dışardan gelen sesleri, yıllarca dikte edilenleri içselleştiren kendi, şimdi zaaflarına kulak vermek zorunda kaldı. Yorgun zihninin silah zoruyla. Alışkanlık edinmişti onca. Sabah erken kalkamama alışkanlığı. Vicdan azabını ballı ekmekle dopingleme alışkanlığı işlemişti irice bünyesine. Güne uykusundan getirdiği bir hediyeyle uyanırdı her sabah. Bugün yeni bir gün olmalı diğerlerinden de iyi olmalı mottosu her rüyanın ardından gösterirdi kırmızı kurdelasını. Alışkanlık yapmıştı bir kere, yırtmadan bozmadan açardı bu hayal paketini her gecenin sonunda. İçinden çıkan alınacaklar listesi - yapılacaklar listesi başlıca edebi metni; etrafın söyledikleri kulağına kelepçe olmuştu. Denge kurmak isterken hayatında, tahterevallinin sağ tarafı obez bir sorumluluk tarafından çökertildi: Kendi için bir şeyler yapmalıydı! Kendi hayatıydı mevzu bahis şakaya gelmezdi.
Benzincilerle dolu bir yol seçti kendine. Her adım başı bir mola. Dur dur. Düşün düşün. Doğru mu bu yol - çok mu engebeli - çok mu kestirme? Niye bu kadar az araba geçiyor? Keşfedilememiş mi daha?Çoktan terk mi edilmiş yoksa? Benzinciler bitti sonunda. Kavşağa geldi. Yok, o seçemedi bir tarafı. Her tarafı tek tek denemek istedi. Depo doluydu sonuna kadar. Kendi için en doğru yolu bulana kadar denesindi işte. Zaman var. Sonra ibre indi aşağı. Benzini azaldı. Bir arkadaşını gördü sonra. Hızla geçti yanından. Nasıl? Dün çıkmıştı o yola daha. Nasıl geçti anlamadı. Umursadı. Biri daha geçti. İkisi daha. Üçü daha. Yüzü daha. Trafik sıkıştı bu sefer de. Yol tıkandı. Geri döndü evine sabaha karşı. Alışkanlıklarına baktı usulca. Bıraktığı yerdelerdi. Yeni bir takvim astı duvara. Her aya bir çiçek seçilmişti. Aynaya baktı; biraz solmuştu o da, balık etli bedeniyse iyi görünüyordu. Bir sigara yaktı. Bir bira açtı. Bir kağıt-kalem. Yapılacaklar listesi için. Bu sefer haritasını baştan çizmek için daha da hazır hissediyordu kendini. Çıkmaz sokaklar gün gibi aşikardı önünde bir daha girmezdi. Biraz midesi bulanmaya başladı sanki. Bira yüzde 60’lık kısmını kaybetmenin acısını gittikçe sidik kıvamına gelerek gösteriyordu. Onunsa derdi başkaydı. Aklı diğerlerindeydi. Biliyordu ki onlarda aynı virajlara takılacak, onların da benzini sonuna kadar dayanmayacak. Niye ki en çok benzinci o yolda değil miydi? Boşverdi. Umursadı.
Gidip hazırlandı dışarı çıkmak için. Bir tane hayatı vardı. Ne de mühimdi şu hayatı. Eğlenecekse hakkını vermeliydi. Dibine vurmalıydı. Ki zamanı boşa geçmesin. Yani aslında o da görevinin bir parçasıydı.
Hayatı karmaşık değildi. Karmaşık olan kendisiydi. Bir işe başlayıp bitirememe alışkanlığıydı. Bitiremediği için tırnak yeme, bitirmek için ojesini bozmama alışkanlığıydı. Hep bir şeyler düşnüyormuş gibi hissetme ama hiçbir şey düşünememe sendromuydu. Eğlenceden istifa etti o gece. Hayat gailesi yörüngesini şaştı. Bir karar vermesi gerekiyordu artık. Hep bunun için çabalamıyor muydu zaten! Neydi şu hayattan beklentisi?
Kaktüs koymuşlardı bu ay için takvime. Olacak iş değil içim karardı, karıncalandı vücudum diye söylendi. Bir ses duydu sanki. Camdan baktı. Birkaç bisikletli çocuk. 2 yaşlı kadın sus pus. Tırnaklarını yedi. Ojesi bozuldu. Arabası bozuldu o gün. Tadı kaçtı. Ne gidecek bir yolu kaldı. Ne kıskanacak çevresi. Ne üst düzey hayalleri. Ne taşın altına koyacak bir eli.
Kararsızlık bazen en iyi karardı. Bütün kağıt kalemleri kapıcının bisikletle geçen oğluna verdi.
Aklından ne geçerse onu yapmak... Ne zorlamıştı onu onca zaman. Ne geçerse onun aklından geçiyordu aslında. Onun hayallerine aitti. Katıksız hayallerine. Doğruyu bulmak için harcadığı zamanı, içindekinin sesini dinleyerek geçirseydi... Aval aval bakmasaydı o camdan...Belki bugün diğerlerinden iyi olan o beklenen gün olacaktı.
Kendine karşı bencilce davranmamaya karar verdi sonunda. Son vediği kararı bu oldu. Diğerlerini zaman aldı. Mutlu muydu? Emin değildi. Ama olması için gideceği yol belliydi artık. İncecik bedeninin içinden taşıyordu şimdi bildikleri. Trafiğin açılmasını beklerken beyaz kanepede uyuyakaldı. Rüyasında yemyeşil bir yoldaydı...

Yaşamın Kıyısında (auf der anderen seite) by Fatih Akın

2007-10-21T14:50:00.000+01:00

26 Ekim'de sinemalarda

KÜNYE

Yapım: CORAZÓN INTERNATIONAL & ANKA FILM
Katkıda Bulananlar: DORJE FILM & NDR

Oyuncular:
NURGÜL YEŞILÇAY
BAKI DAVRAK
PATRYCIA ZIOLKOWSKA
NURSEL KÖSE
TUNCEL KURTIZ ve HANNA SCHYGULLA

Görüntü Yönetmeni: RAINER KLAUSMANN (BVK)
Sanat Yönetmeni: TAMO KUNZ & SIRMA BRADLEY
Kostüm: KATRIN ASCHENDORF
Makyaj: DANIEL SCHRÖDER
Cast: MONIQUE AKIN
Ses: KAI LÜDE
Montaj: ANDREW BIRD
Ses miksaj: RICHARD BOROWSKI
Müzik: SHANTEL
Yapım Danışmanlık: AYSE BARIM
Yürütücü Yapımcı: CHRISTIAN SPRINGER
Komisyon Editörü: JEANETTE WÜRL
Yapımcılar: ANDREAS THIEL, KLAUS MAECK
Ortak Yapımcılar: ERHAN ÖZOĞUL, FUNDA ÖDEMİŞ, ALİ AKDENİZ

Katkıda Bulunanlar: ALBERTO FANNI, FLAMINIO ZADRA, PAOLO COLOMBO

Yapımcı, Yazar, Yönetmen: FATIH AKIN

Özet:

Emekli dul Ali, fahişe Yeter'le karşılaştığında yalnızlığına bir çözüm bulduğunu düşünür. Ali Türkiye doğumlu Yeter'e aylık belli bir ücret karşılığında kendisiyle kalmasını teklif eder. Ali�nin oğlu Nejat, babasının bu seçimini onaylamamaktadır. Fakat genç bir Alman Dili Ve Edebiyatı profesörü olan Nejat, Yeter'in zorluklarla kazandığı paraları Türkiye'de üniversite okuyan kızına gönderdiğini öğrenince ona karşı sıcak duygular beslemeye başlar.

Yeter�in ani ölümü baba ve oğulu hem duygusal hem de fiziksel olarak birbirinden daha da uzaklaştırır. Nejat, Yeter'in kızı Ayten'i bulmak üzere İstanbul�a doğru yola çıkar. Türkiye'de kalmaya karar verir ve ülkesine dönmek isteyen Alman bir kitabevi sahibi ile evleri değiş tokuş yaparlar. Fakat Nejat 20li yaşlarında olan siyasi eylemci Ayten�in Türk polisinden kaçarak Almanya�ya gitmiş olduğunu bilmemektedir.

Yalnız ve beş kuruşsuz olan Ayten, Alman öğrenci Lotte ile arkadaşlık kurar. Lotte Ayten�in güzelliği ve siyasi durumuna karşı kayıtsız kalamaz. Lotte tutucu annesi Susanne�nın pek hoşnut olmamasına karşın, asi Ayten'i evlerinde kalmaya davet eder. Ayten tutuklanır ve aylarca politik sığınma talebinin sonucunu bekler. Talebi reddedildiğinde sınırdışı edilir ve Türkiye'de hapse girer. Lotte tüm tutkusuyla herşeyi bırakıp Ayten'e yardım etmek için Türkiye'ye gitmeye karar verir.

Lotte, Ayten'i kurtarmanın düşündüğü kolay olmadığının farkına vardığında, otel masrafından kurtulmak için kiralık oda arayışına başlar. Kitabevindeki tesadüfi karşılaşması Nejat'la ev arkadaşı olmasıyla sonuçlanır. Trajik bir olay Susanne'yı kızının üstlendiği görevi tamamlamak üzere İstanbul'a getirecektir. Susanne ile geçireceği duygusal anlar Nejat'ı, herşeyden elini eteğini çekmiş, Karadeniz'de bir kıyı kasabasında yaşayan babasını aramaya sürükleyecektir.

Fragman:

www.yasaminkiyisinda.com

ms john soda / hiding,fading

2007-10-14T15:35:00.000+01:00

yani

2007-10-12T15:18:00.000+01:00

"o giderken ne yapacağınızı bilirsiniz... kara gün dostlarınızı arar, yaşamınızı alkol buğulu geyiklere gömer, on bin kitap, yüz bin film izlemeye çalışırsınız... öğrenciyseniz, okulun en kazık dersine durduk yere niye kafayı takıp, nasıl tek vuruşla o dersi haklayabildiğinize kimse -kendiniz dahil- hiç bir anlam yükleyemez... deli gibi halı sahada top koşturanlar; çeşitli kurslara yazılanlar; kibritten ev, şişe içinde gemi, marangozluk yapanlar; balık tutmaya kalkışanlar da olur... bu, unutmaya çalışmanın hüzünlü bir deliliğidir... onunla birlikte kendinizi de kaybetmeye çalışırsınız aslında... kendinize "yaşam devam ediyor, geçip gidecek" dersiniz... unutur musunuz peki? bu, zamanla ilgili bir şeydir... parmağına çekiç vurmuş bir insanın, elini deli gibi sallayıp zıplaması söz konusu acıyı asla geçirmez..."

SELİN'E

2007-10-09T20:33:00.000+01:00

"Once Gozlerini Acmak"la basladigini anlatabilseydim sana;
Yabancilasmani etrafindaki her nesneye,canliya,duyguya,dusunceye ve ondan sonra yeniden kendi tanimlarinla onlari yeniden kurgulamani; bir sonuc olarak gozlemlemektense yazdiklarinda, orada olup izleyebilseydim keske..hic olmazsa su anda gordugumde simdi ! yaninda olup soyleyebilseydim sana "ilk adimidir bu uzun yolculugun, artik hicbir sey tanidik olmayacak sana ve cildirasiya bir tutkuyla herkesi herseyi yeniden tanimlayacaksin. Ne kadar SEY varsa artik o kadar uzun surecek...artik "anne" diyemiyaceksin "Rahminde varoldugun kadin" dir artik veya "dost" , cunku onlar" gecmis kalintilari" ......once heyecanla baslayan bu yarati sureci sonra histeriye donusecek....diyebilseydim keske ;
Sonra "Adim Atmak" gelir; buyuk yolculuk baslar insandan baslar ,insana dogru. Giderek uzaklasirsin bildigin insandan, cunku gercekten "insana" ulasmanin yolu budur diyebilseydim keske, insanin yarattigi ve birlikte yiginlar icinde yasayabilmenin afyonudur gordugun davranislar, tavirlar, normlar, gelenekler, yasalar, kurallar; ama gercekte tum detaylari ile insanin elbetteki daha derin bir bakisin ihtiyacinda oldugunu uzun uzun uzun anlatabilseydim keske.......Yasamindaki tum olan biten adeta baskasinin formatlanmis hayati gibi izledigin gercek zamanli bir filme donustugunde ve sen bir saatte bir hayatin ozetini anlayabilecekken, "gercek zamanli surecin" bir omur suren bir yukunu omuzlarimda gosterebilseydim keske.......
Sonra "Konusmak" gelir diyebilseydim keske, tum bu, zaten orada olan ama senin yeni farkettiklerini veya, ilk defa senin bulduklarini paylasmak istersin, anlatmak, anlatmak, anlatmak, once anlasilmak icin, sonra rahatlamak icin en sonunda anlatmazsan, kafanin icindeki girdabi; bir kitap, bir safya, bir paragraf, bir satir , en azindan bir kelime de soylemezsen patlayacagin icin anlatmak..
En sonuncusu "Bulmak" oldugunu soyleyebilseydim...orada yolculugun bittigini ve eger mumkunse baska bir yolculuga beraber cikildigini ....mevsimler degisirken , zaman hizla akip gecerken, etrafinizdaki her seyi siler... etraf yokmuscasina zamanin icine saklanirsin onunla; birbirinin gozlerine bakip, avucunda kendi yolculugunda bulduklarini urkekce bir birine gosterirsin kendininkileri anlatip onunkileri dinlersin sonra dokunursun onlara ve avuclarina ......sonra bir daha asla kopmazsin ondan bir olarak devam edersin hayatina....
Evet biliyorum seni o kadar
Senin cektigin acı bin yıllık ;
adı YALNIZLIK...!!!!!
Keske yalnizliginin ilaci disindaki tum ilaclara kapamasan zihnini; yitirmesen inancini; gozlerin karsinda senin yolculuklarina cikamayan ve avucunda seni avutacak oyuncaklar bulunmayan ama sadece ve sadece sevgisi ile duran ve onu sana nasil verecegi konusunda en ufak teknik bir bilgisi olmayan insanlara uzak ve umutsuz bakmasa; yalnizligini gidermekten baska bir seyi duymayan , gormeyen, onemsemeyen, kabul etmeyen, istemeyen ruhunun derinlerindeki cigliklarini susturabilsen...o zaman duyabilirsin belki gercekten sana yonelmis sevgileri..kelimelere takilmadan, nasil soylendigine, ne anlatmak istendigine bakmadan hissedebilirsin..Gulumsersin onlara onlar da gulumser sana....
"Acinin ilaci gulumsemede..Dunyanin yukunu tasiyacak kuvvet; ruzgarda tuglali bir duvarin onunde savrulan bir torbanin seyrinde; Nisan ayinda gunesli ama serin bir havada genc bir kizin cicekli bahar elbisesinin ucusan eteklerinde.... " diyebilseydim keşke..

2007-10-04T21:56:00.000+01:00

Af

Slow şarkılar mevsimi geldi
göç başladı
enerjim güneşe aktı
aşkım magmaya karıştı.
yerle bir olsaydı keşke hayallerim de alçalmasaydı bu kadar.

Sondan bir önceki kıyamet demişler internete
benim nostradamuslarım da tasdik edince
kaçınılmaz oldu en küçük felaketimi
en büyük ihanetimi öğrenmek...

Nuh gibi sezebilmek
doldurmak tüm gururumu, yüreğimi, cesaretimi
bir gemiye
yol almak isterdim unuttuğum 'ben'e doğru tüm enerjimle
ama bu sefer gardım kendi halinde,
intikamım uykuda yakalandım.
mevlana hoşgörüsüyle karşıladı aldatmayı ruhum
ters istikamete aktı hüznüm
gündüzün geceyi takip edişini en ayık yaşadığım gün...

Gerçekler kara çarşafını çıkardı, en ateist halini aldı
mail box = kara kutu denklemi çözüldü basamak basamak
kendini bulmak isteyen küçük bir çocuğun itirafnamesi gibi
karman çorman ve biraz da pervasız söylemler
ego tatminlerine yenik anılar
rahibe olmuş madonna mutsuzluğu
çat çat
çarparken yüzüme ‘beklenen’ olmadığım
artık ‘istenen’ olmadığım
enjekte edildi ‘hassas’ bünyeme

Beynimle pazarlığa giriştim emir vermesi için tüm hormonlarıma
salgılasınlar nefret denen o müsibeti her yanıma
o denli şiddetli olsun ki bu duygu barınamasın sonunda
çıkmak zorunda kalsın benliğimden
şişesine sığamayan 100bin baloncuk gibi...

Ama olmuyor, her zaman kin tutulmuyor
Başkasına verilen öğütler kendine uygulanmıyor
“Asla”lar “belki”lere dönüşürken
Yalnızlık korkusu aşka arka çıkarken
Kendini suçlayan irade
Pastanın üstündeki kremayı içindeki marmelada tercih ediyor
Tünelin sonundaki aydınlığı beklemeden
Elindeki titrek ışıklı fenerle bodoslama dalıyor
Karanlığa,
Anıları reenkarnasyonla döndürüp
Yeni hayatlarını kendi kurgulamaya
Sadece iyi kısımlarını rezerve edip
Kötüleri baştan bloke etmeye,
....
Etmeye çalışmaya
....
Edebileceğine
....
İnandırıyor kendini.

İnsan bazen kendi yazdığı masalda oynamak istiyor...

sıradaki şarkı yine bana gelsin...

2007-10-03T01:57:00.000+01:00

kaybetmişim ne olduğunu bilmediğim o havayı, neden diye soruyordum, yazamıyorum?
Nelerle dolu kafamın içi düşündüm şimdi. Ayıklayıp aralarından neler dökülebilir kağıda diye. Zamanın sahtelikleri bir çoğu... görev tamamladılar, rafa kaldırılmışlar sonrasında.yok mudur aralarında bir adet kalemi oynatmaya değecek yerinden?, yazdırmak isteyecek uzunca, sayfaları kirlettirecek herhangi birşey...
öz eleştiri yine,
yine aynı alıştığım ben,
malzeme aynı...
zaman farklı.
ne kadar yalan varsa, tutulup atılmış zihnimin çöplüğüne...ucuzcuyuz nede olsa, yetinilenler mutlu oldukların kadar ufak.
gider bu ritm.. yazmasam da, doluyor hafıza yenilerle. bir fotoğraf karesine sığıyor belki, belki de iki çift lafa, laf arasında...
bak, yine şarkı değişti, bende öle...
anlattıklarım, yaşadıklarımdan arta kalan mı? iki melodinin bana anlattıkları mı sorsam, bir şarkı daha değişir, bende...
"insanlar herşeye sahiptir az ya da çok, kendileri serper yüreklerine, zihinlerine doğrularını, yanlışlarını. kendi ağızlarından bakarlar hayatın tadına..."

nar

2007-10-01T01:42:00.000+01:00

"seni bir gün en yakının ele verirse eğer,
öğren susmasını ve ağlamamasını.
bir kavanozun içinde mavi bir gül
yetiştir her gün daha çok yaşayan.
bir masalın ağzını kapat ve yat
geniş odalarda. bir oksijen çadırında.
ona kötü bir şey olsun istedim.
bana aşık olsun istedim. "

Lale Müldür.

Anların anıların avcumuzda kalanların kelime tortularının geçmişe ait asılması mümkün mü küçülen bir ceket gibi dolabın en kuytusuna ?

Masturbatif bünyelerin hormonlarının azizliğine uğrayıp kapıldıkları kör göze parmak heyecanların adına aşk denmesinin yasaklanması mümkün mü peki kelimenin aslı kirlenmesin diye ?

Peki ya en sevdigim roman kahramanına dönüşsem sonra yine istedigimde ben olabilir miyim ?

Kaç ayrı soruyla yorarsam zihnimi geçer "özlemek" ?

Anlamanın özlemeye engel olması gerekmez mi ?

Keşke hiç okumasaydım Küçük Prens'i..En sevdiğim şair metaforlara bogulmuş bir taşralı olsaydı O'nun şairi gibi.Bana 'bir aşkın izlerini silecek başka bir aşk' öğütleseydi.

Yok ama..Benim şairim sus diyor bana.'Bir masalın ağzını kapat ve yat.'

Hayatta en tehlikeli denklem bir yalnızın gözleri bir başka yalnızınkine degince kurulanmış.Öğrendim.Hani o bildiğiniz yalnızlıklardan bahsetmiyorum ama.Etrafı kuşatılmış bir yalnızlık nefes alamayan.Gülümseyen bir ifadeyle misafir karşılayan anlatması bekleniyor diye eğlenceli hikayeler anlatan.Ağlarsa gözyaşlarına tecavüz edecekler korkusuyla ağlayamayan.

Kirpikleri tuzlu bir yalnızlık.DAMLAYAMAYAN.

Ne o bildiginiz özlemlerin ürünü bu cümleler ne de depresyon kalıntısı.

Ne bir yardım çagrısı ne de bir hüzün cambazlığı.

Bir özlem nöbeti tetikledi evet ve ben anlatmaya karar verdim.Son bir kez ama yavaş yavaş.Siz o arada

"Dürtmeyin içimdeki narı.
Üzerimde beyaz gömlek var..."

Rekatlon (2)007 @ marketingist

2007-09-27T03:56:00.000+01:00

İki yıldır Fayda tarafından marketingist bünyesinde gerçekleştirilen Rekatlon, ödül töreniyle sona erdi. Reklamcılığın on aşamasını gerçek zamanlı bir maratona dönüştüren yarışmaya bu yıl on iki grup katıldı. Türkiye’nin en iyi üniversitelerinden gelen öğrenciler iş yaşamının gerçekleriyle bir kez daha yüzleşti.

Dört gün süren yarışmada grupların her biri gerçek reklamverenlerden, gerçek birer brief aldı. Bu doğrultuda birer reklam kampanyası hazırlayarak müşterilerine sundular. Onay alan işler Rekatlon Jürisi tarafından değerlendirildi. Jüri başkanlığını bu yıl Reklam Yaratıcıları Derneği Başkanı Bülent Fidan üstlendi.

Yarışma sonucunda Bilgi Üniversitesi, Anadolu Üniversitesi ve Boğaziçi Üniversitesi grupları ödüle layık görüldü. İşlerin büyük bölümü reklamverenler tarafından gerçek birer kampanya olarak değerlendirildi. Rekatlon sayesinde Fayda hem reklam sektörüne, hem reklamverene, hem de öğrencilere faydalı oldu.

kaynak : MarketingTürkiye

Marketingist Rekatlon Yarışmasını Kazanan Ekip:
Bilgi Üniversitesi'nden
Ajans Insomnia

Süleyman Emre Ereke : Ajans Başkanı, Stratejik Planlama
Pamir Gündüz : Stratejik Planlama, Medya Planlama
Cem Kara : Kreatif Direktör, Prodüksiyon
Can Aydın : Art Direktör, Reklam Yazarı

Reklam veren: Kampanyacini (www.kampanyacini.com)

Şahsımın da dahil olduğu grubun işlerine burdan bakabilirsiniz;

E-devlet Kapısı Logo ve Sloganına Kavuştu...

2007-09-27T03:47:00.000+01:00

E-devlet Kapısı Projesi Logo ve Slogan Yarışması'nın sonuçları 17 Temmuz saat 10'da Ulaştırma Bakanlığında yapılan basın toplantısı ile kamuoyuna açıklandı. Ulaştırma Bakanı Sayın İsmet YILMAZ 'ın açılış konuşması ile başlayan toplantıda dereceye girenlere ödülleri törenle verildi. Ulaştırma Bakanlığı Müşteşarı Sayın İbrahim ŞAHİN ve Türksat AŞ Genel Müdürü Sayın Dr Osman DUR'un da katıldığı toplatıda E-Devlet Kapısının Sloganı olarak "Devletin Kısayolu" birinci olarak seçildi. Logo yarışmasının sonucunda ise ayyıldız figürlü logo çalışması birinci olarak seçildi.
Logo birincisi : Erol BALKAN

Slogan birincisi : Yasemin Aydoğan
Devletin Kısayolu

kaynak: edevlet.turksat.com.tr

"bunu buraya niye koydum diye merak edecek olursanız, benim katıldığım da bir yarışmasydı bu. logo ve sloganları gönderdiğim gece elimde fazladan duran işlerinde şansını denemek adına bir arkadaşımın(yasemin) aracılığıyla katılmış idim. onun şansına kazanmak ayrı bir keyif yaşattı bana. Kendi adımın geçmiyor olması garip bir duygu tabi."

saybia - in spite of

2007-09-18T20:03:00.001+01:00

tavsiye..

kalay

2007-09-18T10:04:00.001+01:00

koştum
koordinatları belirli bir boylam boyunca
koştum durdum da
kaderi kaderime
sesi ismime uygun bir yaşam bulamadım
nereye gitsem bir içsellik
bir hayvanatlıktı her seferinde
ve çölde yürüdüğümle kaldım
kıtlık ve kıtlık iç içe

bir ses duyarım gelir öperim anlından diye
"koşuyorum sırf boşluğa" diye diye
saydam ekvator çizgisi
böldü hayatımı ortadan ikiye
çarptım ve küfür
evlatlıktır hayat dedim
izin vermedi
hiçbir zaman
hiç kimsenin bitirmesine

17.09.2007

"08:34" uykusuzluğun bünyemde yarattığı artçı deprem sonrası kurulmuş rahatsız cümleler toplamı=))

2007-09-18T06:32:00.000+01:00

Güzeldi bir zamanlar İstanbul. Dört mevsim güneşle kaplıydı her metrekaresi.Temmuzun yarısında ağustosa el sallayan haldeydik bizler.. Senliydi gündüzleri-geceleri.Zevkliydi o gecelerde senli nefes alıp vermeler. Teninin tenime düşüşü güzeldi. Sesinin en yüksek olduğu andan, aşağıya düşüsü dinlemeye değerdi. Suratına bakmak ve etkilenmek sabaha karşı, herbişeyden de güzeldi. Omzuna düşen siyah saçları izlemek güzeldi. Aslında kırık bir renkti saçın. Suratının o masumane kırıklığı gibi. Esmer tenine düşürdüğün sevimli gölgelerinle dans etmek güzeldi. Sabah ilk öpücüğü kondurduğumda dudağına, ağzından çıkacak ilk kelimeyi beklemek kadar özeldi sana hissedilenler. Hani biri git diyecek olur, sen hissedersinde gitmessin.. Kovsun beklersin seni.. Her sabah dudaklarından çıkacak kelimeleri biliyor olsamda, yeniden ağzından duymak güzeldi.. Yine, yeniden sevildiğini bilmek, aşkla dolu olduğunu hissetmek ve hiç bitemeyeceğini sanmak. Herbiri güzeldi. Senle beraber toptan fiyatına aldığımız, bolcana mesajlaşma hakkımız vardı. Otu-boku sorduğumuz ve bundan bolcana keyif aldığımız. Nerede benim mesajım triplerim vardı soru cümleleri içinde sakladığım. Seninde hazır cevapların. Öyle yada böyle anlaşıyorduk senle.. Gerçekten güzeldi anlaşmak.. Ben sen olmuşum sen ise benim öylece içimde..
Gözlerime bakıpta neler hissettiğmi anlaman güzeldi. Benim sana bakıp isteklerini kusursuzca yerine getirmem senin için çok güzeldi. Hani yazıyorum habire senle olan herşey güzeldi. Bir fıçı dolusu şarabı içmişçesine sarhoşluğum vardı senli saatlerde. Sol cebimde sen vardın. Sol yanağımda da bir gamze. Yağmurlarda ve gözyaşlarında yapay göl kıvamına gelendi. Titremelerim vardı seni özlerken. Kalp atışlarımın artışı sözkonusuydu bir şekilde. Senin benim yüreğimde olduğun günler güzeldi.. Hani sen benim hayatım olduğun günlerdi.

O hayatı benden aldığın bir Taksim gecesiydi..
Sonrasında sana ve senin varlığına dair hiçbirşey kalmadı zaten..
Onca güzellik ve sevgi bir telefon konuşması kadar basitti..

Herşey dediğim gibi çok güzeldi.
-di'li geçmiş zamanda herşey güzeldi..
artık geçmiş zaman eki olan,hiçbir güzelliği hak etmedin.
bundan sonraki hiç bir güzel(-di)li geçmiş zamanda yerin yok zaten..
herşey güzel kalacaktı sana dair.
belki ben seni sonsuza kadar sevecektim
Yanında olamasamda
Ama sen;

Onca güzelliğin içinde "O" çirkinliği yaptın
bende vazgeçtim geçmiş zaman eklerimdeki senden..
(...)

bydnvr®

p.s. = Gerçekteeeeen saçmaladım. Şİmdi bu kadar yazmışkende silmek gelmedi içimden.. Neyse çekicez bi ayar artık ilerleyen saatlerde. BU saatte bu kadar.. eyvallah.. Yine, yeniden oyun biter bydnvr gider..

Tadı olmayan alkollü bir geceden akılda kalanlar..

2007-09-18T02:11:00.000+01:00

Sonbahar
Yalancı bahar
Şehrin silueti
Nevizadede amaçsız yürüyen bir beden
Amaçsızca yere oturtulmuş iskemleler
Küçük tahta masalar
Adını bilmediğim bir şişe
İçinde senin yüzün
Sen gibi,
Kapkaranlık..

....

Puslu bir İstanbul günüydü yüzün...
Az önce gördüğüm şişe masamdaydı
Şişenin içindeki yüzün
Kadehimdeydi
Kadeh kalkmıştı
Şerefineydi tüm acıların..
Aradan 2 dk geçmiş çarpmıştı beni
Sendelemiştim benliğimi
Elimden kaydın..
Baka kaldım
Sen giderken olduğum gibi
Düşürürken kadehi masama
2 küfür salladım..
Biri senİ sevdiğim içindi
Diğeri senin varoluş sebebine
Şerefsizliğine....

18/09/2007 04:22

bydnvr®

tahtakuruları

2007-09-16T19:17:00.000+01:00

"Merak insanı gıdıklayan birşeydir.Tahtakurulanmış gibi olursunuz aklınıza birşey takıldıgında" Güzide bir söz öbeği bir akşam saati "tanrı adam" lakaplı hocamdan duyduğum.Kendisi daha önce tahtakurulanmış ordan biliyor.Sürekli seçimler yapıyoruz,olasılık hesapları, normalle kıyaslamalar,kararlar veriyoruz durmadan. Üzerimizde sebebini bilmediğimiz yorgunluklar taşıyoruz şöyle bir durup bakmadan. Ne çok şey istiyoruz kendimizden, başkalarından, hayattan. Kimse özgür değil ama sorsak herkes en çok özgürlüğüne düşkün. Ben ait olmayı tercih ediyorum özgür olmaya ve sadece merak ediyorum kendimle iligili bildiklerimin ögrenilmiş şeyler olup olmadıklarını. Sadece bunu sorguluyorum artık. Ve bunu paylaşmak istiyorum, anlatmak daha doğrusu ben bir yol buldum daha önce bulunmuş başkalarının adımlarıyla bezeli ama haritası koordinatları olmayan bir yol. Tek bir cümleye indirgeyebilirim tarifini. Bilmiyorum. O yüzden soruyorum o yüzden peşine takılıyorum sorularımın o yüzden irdeliyorum o yüzden sadece kendimi dinliyorum. Sizler de deneyin lütfen. Yüklenmeyin kendinize mükemmel olmakla meşgulken biz aslında kimiz onu unutur hale geldik. Merak edin. Çoğalmak adına. Kendi cevaplarınıza sahip olmak adına.

üç mevsim

2007-09-16T18:47:00.000+01:00

- Korktukça sen ben gidiyorum
- Korkmamı istedigini düşündüm ben hep.
-Korkmanı istiyorum.
-Gitmemelisin o zaman kalmalısın çünkü korkuyorum.
-Korktukça sen ben gidiyorum elimde degil.
-Yokolmayı becerebilir misin ?
-Sanmıyorum,yapamam.
-Yokolmazsan hep korkarım.Gidiceksin biliyorum.Ama varlıgın benim beslendigim,oradalıgın.Beslendigim sürece isterim seni ,ben istedikçe gidişin yaklaşıyor.İstememeliyim ama yapamıyorum,çok güzelsin.
-Orada durmazsam.
-Ölüm gibi bir şey olur.Seninle dönüştügüm ben ölür.
-Öldür onu ben gitmeden,yanımda kal istiyorum.
-Yapamam.
-Neden ?
-Bana ihtiyacın var.
-Evet var.
-Gitmesen ? Sarılsak ?
-Herhangi biri olurum herhangi bir şey.Mutsuz olursun.
-Kendime yalan söylemeliyim.Bana yalanlar söylemelisin.
-Korktukça sen ben gidiyorum.
-Sen bunu söyledikçe daha çok korkuyorum.
-Yanımda kal istiyorum.Korkuların huzursuz ediyor beni.Ağlıyorsun sen korktugun için sen ağladıkça ben geliyorum sana geldikçe kendimden uzaklaşıyorum ,yapamam sana gelemem,başka bir şey var,biliyorsun,,en çok sen biliyorsun.Öldür kendini.Lütfen.
-Yapamam.Zaman degiştirecek seni hepsini.Yapamam zamandan soyutladım ben seni beklemek zorundayım bana ihtiyacın var,öldüremem.Git.
-Sanırım böylesi ikimiz için de daha iyi.
- : )
-Gülüyorsun.?
-Klişe bu ..
-Hayır,gerçek.
-Biliyorum.

-GİTME.Bilmiyormuş gibi yaparım ben korkmuyormuş gibi yaparım gitme.Çok güzelsin.

-YAPMA.

-Keşke yagmur yagsa şimdi.Hadi git ..Yolun uzun..Yolun uzun biliyorum..Git güneşe dön yüzünü kendine bak ..Ben aglamıyorum , sen çok güzelsin.

Üç mevsimdir ayrılıyoruz zaten biz sevgilim... Ben aslında seni en çok önümüzdeki sonbahar özledim.

Bir şarkı anısı...

2007-09-12T03:11:00.000+01:00

Unutma, imkansız yoktur sevgili.. Unutmak imkanlar dahilindedir.. imkansız değil..

"Elini son defa yanağıma koy istemiyorsan giderim..."

Hani Leman ablamıza eşlik ettiğimiz dakikalarımız vardı bizim.. ŞArkılarında sarhoş olduğumuz ortak sanatçılarımız.2 tek atıp geçmişe sünger çektiğimiz dakikalarımız vardı.. İkimizindi onlar.. Sonsuza dek ikimizin. Geçip giden zamana aldırmayan bir aşkımız vardı. -di li geçmiş zamanlara akıttığımız gözyaşlarımız, sebepsizce susmalarımız vardı konuşmamız gerekirken. 2-3 süslü sözümüz vardı kaybolan gecelerde. Şafak sökerken kurduğumuz düşlerimiz vardı.. Şafağın sökmesini beklemeden gözlerimizin içine bakıp birbirmize fısıldadığımız. "Senin için senden geçerim" konulu tartışmalarımız vardı. Kuşlar gibi özgür bıraktığımız bir benliğimiz vardı.. Uzaklara ama çok uzaklara gitse dahi birbirmizi hissedecek derecede birşeylerimiz vardı içimizde bir yerlerde.. Herşeyin başladığı o sahil kasabasında kurduğumuz düşler vardı. Şehirler arası yolculuklar gibi 4 saatte bir ara veren. Gidilicek yolların bitmeyişi gibiydi.. Hani hep yanyana, en arka koltukta yarım kalmış şarkıları tamamlarmışçasına.. Hep bir birliktelik sözkonusuydu senle...

Nerede kalmıştık?

2007-09-12T02:58:00.000+01:00

"Derken birgün dakikalar teğet geçiyordu saatleri..
Saniyeler kaçıyordu gözlerden buruk bir akşamüstü
Şarap rengine dönüyordu geceler
Biz seninle yalnızdık
Demleniyorduk ufaktan.."

lamb - gabriel

2007-09-10T01:25:00.001+01:00

analiz

2007-08-29T03:11:00.000+01:00

***:
kedınle anlaşıosun sen
***:
senı dınlıyo
***:
ve senı sewıyo
***:
kaçtı hıyarlık yaptı
***:
sınırlendın uzuldun
***:
ama sonra buldun şımdı yapmıyo
***:
bu dunyada en kolay haywanlarla anlaşırsın
***:
dıllerı basıttır
***:
yemek verırsın seversın
***:
senı sever
***:
sna sadık kalır
***:
yanında olur
***:
ınsanlar ıse daha zor
***:
daha çok şey gerekır anlaşmak ıçır
***:
myavlamak ve havlamak yerıne farklı şeylerı vardır kendılerını anlatmak ıçın
***:
ama emın ol herşeyın bı yolu vardır
***:
sadece o yolu bulmak gerekır

...
kelime hatalarını , yazıyı aynen koyduğum için değiştirmedim.

The Whitest Boy Alive -Golden Cage

2007-08-28T22:07:00.001+01:00

özel karışım.. tavsiye..

2007-08-26T23:16:00.000+01:00

ve efsane geliyor. uzun yıllardır hiç bir konser beni bu kadar heycanlandırmamıştı.

The Missing Piece...

2007-08-23T15:25:00.000+01:00

Bu linkten hikayeyi okuyabilirsiniz..

http://osorhan.com/bigo/

..

Yeah Yeah Yeahs - maps

2007-08-21T14:36:00.000+01:00

durgunluk?

2007-08-20T17:31:00.001+01:00

Yazar sayısı ve yazı sayısı arasındaki ters orantı, sıcak yaz günlerinden olsa gerek kendisini açığa vurmakta... Yazar arkadaşlardan bu konuda duyarlılık talep ediyorum...
saygılar:)

son kare

2007-08-17T00:58:00.000+01:00

bir kare hayat,bir kadraja dahil olanlar... içinde sayısız öğe,renkler karmaşık,bulanık, bazen sade bazen darmadağınık.. ve biz, hepimiz birer fotorağçıyız.. amatörler ordusu..
gözlerimizi her kapatıp açtığımızda, arasında birsürü hikaye.. ve ölüm bir göz açıp kapamayla bulan son..
hayat işte bu kadar..

politik-a(ğa)

2007-07-25T09:07:00.000+01:00

Bir el, bir ip ve ucunda bir madalyon
İyi bak ucuna,
Gözlerini ayırma
Bir sağa bir sola
Bir sola bir sağa

Görüşün bulanıyor
Beynin uyuşuyor
Başın dönüyor

Uyu!
Uyu!
Bir ses sana onu emrediyor yavaşça..
Uyu!

Bir el, kimin eli belli değil
Bir ses, acaba kimin sesi?
Bir madalyon, arkasının kimsenin görmediği
Bir madalya kimsenin erişemediği..

Boş ver sen bunları
Sen uyu!
Ve sakın uyanma!
Senin için yaşayanlar var hayatını
sen yorulma
Senin için savaşanlar, ölenler var
sen korkma
SEN UYU!
Tek görevin bu, yeterli uyanma!

Bugün 2 şehit daha verdik, sen hala uyu...

tamam!! pes ettim..

2007-07-16T23:13:00.000+01:00

pes ettim artık tamam.. gerçekten.. mutlu olmaya çalışmayacağım.. söz veriyorum..sadece okuldaki başarılarımla ve ailemin sağlıklı fln olmasıyla yetineceğim artık.. gerçekten başka bir şey beklemiyorum artık ve söz veriyorum beklemeyeceğim de.. tamm! öğrendim artık.. gerçekten bak!! öğrendim, kimseye güvenmemem gerektiğini.herkesin kendini düşündüğünü ve asla benim onları düşündüğüm gbi beni düşünmediklerini.. dank etti diyorum işte gerçekten.. zaten ilk sefer de hissetmiştim bunu ama insanlara inanmayı seçtim ben.. öyle daha huzurluydum..daha mutlu olurdum.. ama sana inanmam gerekiyormuş.. özür dilerim.. çok üzgünüm gerçekten.. bu kadar acı çektirdiğim için kendime.. burnumun dibinde duranı görmediğim ve sürekli inanmaya devam ettiğim için.. özür dilerimbu kadar saf olduğum ,saf kalmaya çalıştığım için, böyle rezalet bir dünyada masalda gibi yaşadığım için.. özür dilerim sahip olduğum her şeyi kaybettiğim için.. kimden özür dilediğimi bile bilmediğim için..
szn

Gereksiz kaçış

2007-07-06T03:36:00.000+01:00

2 olay arasına sığan koca bir hayattır ve anlamını azaldıkça çevremizden zamansız birileri daha iyi anlamamızı sağlayan. Düşünmem derken üstelik kaçmayı en güzel yol olarak seçmişken, bir melodiyle çıkaramadığım. Ölüm… Soğuk kelime. Acının resmi.

Neler gizli içinde, ardında… Nasıl bir kapı açacaksın bize, nereye ve… Yaşadıklarımız da ardımızdan gelecek mi? Yoksa kandırmaca mıydı hepsi “yazıktır, günahtır” motivasyonları içinde. Kendimizi mi kandırıyoruz yoksa yalandan ihtiyaçlar mı yaratıyoruz ardından bize vereceğin ödüle sahip olabilmek için. Soruyorum kendime; “Ölüm nasıl bir hediye verebilir ki gözyaşından başka?” yaklaşınca yakınımıza, uzağımıza bile hatta bozarak dengemizi ne anlatmaya çalışıyorsun… Biz burada birilerinden kaçmaya çalışırken aslında, kurtarıyor musun bizi, yoksa sevdiklerimize koca bir parça hüzün mü hediye ediyorsun?
Kaç tane soru sorabilirim sana bu meraklılığımla bilmiyorum.

Açılan mavi. Yeni bir gün. Bu yazıya göre bir adım daha yaklaştım sana. Ve senin istediğin gibi yaşamam gerekiyorsa, her şey bu yazı gibi olur…

Bu sefer kaçmadan, baştan açarak melodiyi hatta içimde tuttum seni. Düşünmedim belki yine, sadece içime vurduklarını kelimelere yansıtmaya çalıştım. Ve yine sonu gelmiş oldu kendiliğinden, hayatında öyle olacağı gibi.

Uzatmadım bu yazıyı. Nasıl olsa seninle uzun süre baş başa kalacağız…

2 güzel kısa film..

2007-07-03T20:35:00.000+01:00

Kırıntı

J'attendrai le suivant...

staj

2007-07-02T13:40:00.000+01:00

Selamlar
Bir stajın ilk günleri insana komik şeyler yazdırabilir...
girişimi böyle yapmkak istedim. Bir stajyer olarak :)
İronik ve sinirli bir şiir (çok sıkılmış işsiz bir stajyerin bir ay önceki lhamı)

Kibirli ve öfkeli

Sev beni
Sende
Sende sev...
Bütün amacım bu, anlamıyorsun..
Bu kadar zormu ? bu kadarmı uzak sana yolun başı?
Aynaya hiç bakmıyormusun? Neydi ya sizlerin amacı ?

Unutmadan hep hatırlamak
Resimler çekmek, hatıra defterleri tutmak
Anlatmak için
Ben anlatayım senin gülmen, beğenmen için

Hata her taşın altında
Hep öğrenciyim
Ne kadar denersem deneyeyim
Hiçbir deneyim usta yapmıyor beni
Ben hep yanlışa açık bir öğrenciyim

Selam verdim bak bana
Gözlerimin içine bak ve gülümse
Neden kafanı çeviresin ey insan?
Bende insan değilmiyim ?

El elden üstünmüdür
Yoksa insanlar sadece
Satanlar ve satamayanlaramı bölünür.

Yargılamak kimin haddine
Kim kanıtlayabilirki doğrusunun doğruluğunu

Anlaşılacak
Anlatılacak
Hiç bir şey yok asılnda
Saçmalık akıyor akıllardan

Koşsan nereye kadar
Kaçsan nereye
Yaşasan nereye kadar
Söyletmeyin beni işte

Otur işte köşende
Otur oturduğun yerde
Nefes al
Nefes ver
Benimkini tüketme..

Fiona Apple - Extraordinary Machine

2007-07-01T16:44:00.000+01:00

Kristal Elma 2007

2007-06-28T21:02:00.000+01:00

Ramstein - keine lust

2007-06-26T08:30:00.000+01:00

bu adamlar pek bi acaip ya...

parisienne moonlight...

2007-06-21T07:55:00.000+01:00

someday you will be loved...DCfC

2007-06-20T10:31:00.000+01:00

içimde sıkışıp kalanlar bir fil kadar büyük tü oysa...

2007-06-15T10:13:00.000+01:00

Hayat bir kaldırım taşında yürümeye çalışmaktır. Hayat susmaktır.Hayat sırf konustukların anlamlı olsun diye onun gözlerine bakamamaktır. Hayat elini eline değdirdiğinde sımsıkı tutmaktır. Hayat kendini kandırmaktır. Hayat başkalarını kandırdığını sanıp yanılmaktır. Hayat başladığın yere dönmektir. Hayat başını alıp gidebilme cesaretidir. Hayat korkaklıklar bütünüdür. Hayat yapamadığın her şey için başkalarını suçlamaktır. Hayat kiliseye dikilen mumdur. Hayat sadece oyundur. Hayat bir kumardır. Hayat koca şehirde tek başına kaldığında içinde ki adamın ağlamasıdır. Hayat göte giren şemsiyedir. Hayat yattığın kadınlardır. Hayat öğrendiklerindir. hayat unuttuklarındır. Hayat Beyoğlu'dur. Hayat şaraptır. hayat rakının yanında giden kavundur. Hayat yemekten sonra içilen sigaradır. Hayat hiç tanımadığın bir kadına hayranlık duymaktır. Hayat tv de izlediğin şarkıya eşlik etmektir. Hayat dans etmektir. Hayat kendini büyütmektir. Hayat bazen acı bazen ekşi tecrübeler bütünüdür. Hayat yanında yatan kadından iğrenmektir. Hayat birileri için herşeyi yapabilcek olmaktır. Hayat savaştır. Hayat barıştır. Hayat kararsızlıktır. Hayat karar vermekle geçen bir ömürdür. Hayat geceleri uyumamaktır. Hayat annedir. Hayat babadır. Hayat en sevdiklerini elinden alan ölümdür. Hayat son kurşunu kendine ayırmaktır. Hayat yerde bulduğun paradır. Hayat yeni bir albümdür. Hayat elinde kalan ucu yırtık son resimdir. Hayat film gibidir. Hayat okuduğun en güzel yazıdır. Hayat her sabah aynada baktığın yüzündür. Hayat eline batan dikendir. Hayat papatyadan fal bakmaktır. Hayat kavga etmektir. Hayat dayak yemektir. Hayat büyüdüğün çizgi filmlerdir. Hayat aldanmaktır. Hayat aldatmaktır. Hayat kıskançlıktır. Hayat paylaşmaktır. Hayat yağmurdan keyif almaktır. Hayat sınıfta kalmaktır. Hayat sözlüye kalkmaktır. Hayat sınavda boş kağıt vermektir. Hayat gözgöze gelmektir. Hayat kur yapmaktır. Hayat çalışma masandır. Hayat film izlemektir. Hayat bir boşluktur. Hayat kişi başına düşen mutluluktur. Hayat tek başına kalmaktır. Hayat onun hakkında yazılar yazmaktır. Hayat geçirdiğin en kötü gündür. Hayat her gece uyumadan önce tanrıya dua etmektir. Hayat şeytana uymaktır. Hayat yeni bir ayakkabıdır. Hayat gidilecek yolların bütünüdür. Hayat bir ileri bir geriye giden salıncaktır. Hayat ilkokul öğretmenine aşık olmaktır. Hayat pantolon üstünden sevişmektir. Hayat bazen kendi içine boşalmaktır. Hayat kendini başkalarından korumaktır. Hayat büyük bir orgazmdır. Hayat mastürbasyondur. Hayat bitiş çizgisine son olarak varmaktır. Hayat bağışlamaktır. Hayat büyüklüktür. Hayat küçük düşmektir. Hayat uzun bir yoldur. Hayat kısa çöpü çekmektir. Hayat boktan bir şeydir. Hayat inadına yaşamaktır. Hayat inadına isyandır. Hayat tatmin olamamaktır. Hayat daha fazlasını istemektir. Hayat azla yetinmektir. Hayat gece ve gündüzdür. Hayat nisan ayında yağan yağmurdur. Hayat annenin güzel yemekleridir. Hayat aç kalmaktır. Hayat dayalı döşeli yaşamaktır. Hayat hiç bir şeye sahip olamamaktır. Hayat geride bıraktıklarının bir bütünüdür. Hayat herkesi karşına almaktır. Hayat dilinin ucunda dolanan bir şarkıdır. Hayat ölüme giden tek yoldur. Hayat yaşamaktır. Hayat adaya düştüğünde yanına alacaklarının bütünüdür. Hayat bardağın boş tarafını görmektir. Hayat o bardağın yarısını içebildiğin için sevinmektir. Hayat saçmalıktır. Hayat mantıktır. Hayat büyük bir yap bozdur. Hayat bir labirenttir. Hayat köşeye sıkışmış bir faredir. Hayat pisliktir. Hayat koklamaktır. Hayat tanrının bize verdiği bir ev ödevidir.Hayat büyük bir bilmecedir.

bitti ve gitti...

2007-06-13T22:13:00.000+01:00

uzun zamandır kafamdan geçenleri yazıyla paylaşmıyordum... bu akşam kafamın içindeki yoğunluktan kurtulmuş biri olarak birşeyler yazayım dedim...
sürekli bi uğraş içinde olmak, bi tempo kazanmak ve o temponun ardından bi süre birazcık huzur kazanabileceğini görmek garip bir heyecan katıyor insana.. Şu an farkına varıyorum ki, son 6 ayım garip bir dönüm noktası gibi. Çok güzel bi deneyimden çıkıp, hemde çok hızlı bir şekilde, çok farklı ve katkılı bir çok şeyin arasına koydum kendimi. İnsanlar bana kimliğim hakkında daha fazla şeyler söyler oldu. Kazandıklarım oldu, kaybettiklerim azaldı sanki.. Sorgulamaktan kaçtıkça, daha fazla şeyler yüzyüze geldim ve bana katkısı olabilecek her şey ile bağlantımı yakınlaştırdım.
Bana katkısı olsun diye uğraştım birşeyler.. Çünkü "ben"in biras daha bencillikten başka bişe olduğunu farkettim.. Birsürü yeni insan tanıdım, giriştim, çıkıştım:) belki hiç içmediğim kadar çok içtim son 6 aydır. Ama her içtiğimde biraz daha hayata bıraktım kendimi... Biraz daha saldım hüzünleri sokağa..
Bir sürü yeni şey öğrendim... Ama farkettim ki daha öğrenmem gereken çok daha fazla şey var...
:)

Not:10-12 gün kadar Bodrum'a gidiyorum... Blogdan uzak kalıcam.YOkluğumu yazılarınızla doldurmanızı umuyorum...
saygılar..

Bright Eyes - No One Would Riot For Less

2007-06-12T13:53:00.000+01:00

hayat içimizden hızla bir şeyler koparmaya devam ederken, tanrı( eğer varsa) bize sunduklarıyla gözümüzü boyamaya çalışıyor.

şener şen- salla salla

2007-06-12T09:53:00.000+01:00

yıllardır şöyle bir eğlence aradım ama bulamadım. müthiş:)

the notwist - pick up the phone

2007-06-11T08:47:00.000+01:00

insanı alıp götürmüyor mu bi yerlere?

Pinhani & Aydilge - Yalnız Değilsin / Yüxexes

2007-06-07T23:37:00.001+01:00

Story Factor çalışırken....

2007-06-04T23:16:00.000+01:00

Bir avukat adam ve bir sarisin kadin Newyork'tan Los Angeles'a giden ucakta yan yana oturuyorlarmis.
Yolculuk uzun surdugunden avukat gecen zamani eglenceli kilmak icin bir oyun dusunmus ve kadina dogru egilerek;
- "bir oyuna ne dersin?" diye sormus. Kadin yorgun oldugundan avukati kibarca reddetmis ve uyumak icin gozlerini kapamis.
Ancak adam israrla kadina;
- "oyun cok kolay, ve eglenceli. Sana bir soru soracagim. cevabi bilemezsen bana $5 vereceksin, bilirsen ben sana, sonra sen soracaksin."
Kadin yine kibarca reddetmis ve uyumaya calismis. Adam, kadin sarisin oldugu icin oyunu kolayca kazanacagini dusunerek israrlarini arttirmis. Bir teklif daha yapmis
-"Eger cevabi sen bilemezsen bana $5 verirsin, eger ben bilemezsem sana $50 veririm" demis. Kadin israrlara dayanamayarak bu yeni teklifi kabul etmis.
Adam ilk soruyu sormus.
- "Ay ile dunya arasindaki uzaklik ne kadardir?"
Kadin tek soz soylemeden cantasindan $5 cikarip adama uzatmis.
- "Simdi sira bende" diyerek sorusunu sormus;
- "Tepeye uc ayakla tirmanip dort ayakla asagiya inen sey nedir?"
Adam kadina saskin saskin baktiktan sonra laptop bilgisayarini cikarmis, kayitli bilgilerinden arastirmis, yok. Internetten arastirmis, yok.Email ile tum arkadaslarina sormus, yok. Bir saat sonra adam yenilgiyi kabul ederek cevabi aramaktan vazgecmis ve cuzdanindan $50 cikarip kadina uzatmış Kadin kibarca parayi alip cantasina koyduktan sonra uyumak icin hazirlanirken, adam yenilmenin verdigi aciyla sormus;
- "cevap ne?".
Kadin yine tek kelime etmeden cantasini acmis ve $5 cikarip adama uzatmis ve uyumaya devam etmis.

2007-06-03T22:15:00.000+01:00

adına gelmedik kalmadı

tüm isteklerime bir yanıt
bir tokat niteliğindedir aldığın kararlar
yoksa çaresi bu arzumun
bana yakınlığın nedendir
nedendir ki durmadan gülüşün
dokunuşundaki bu din kardeşliğin

çoğalan umutlarıma inat
bir arpa yolmuş meğer
dönüp de bakınca
artan umutlarım değil
aramızdaki mesafeymiş
eve vardığımda

yoksa ben yine sokak'ta
biram, saatim, cüzdanım
yani tüm hayatım masada
bazen aklımda sen
gözlerim hep garsonda
gecenin bir yarısı gündüz tarifesi açtırmak
ve biraz daha
biraz daha içmek
amaç
hayat mı bu
harbiden sormadım değil

03.06.2007

HİTİTLERİN M.Ö. 2000 YILINDAKi DUVAR YAZISINDAN...

2007-05-24T09:33:00.000+01:00

Tanrım beni yavaşlat,
Aklımı sakinleştirerek kalbimi dinlendir..
Zamanın sonsuzluğunu göstererek bu telaşlı hızımı dengele...
Günün karmaşası içinde bana sonsuza kadar yaşayacak
tepelerin sükunetini ver.
Sinirlerim ve kaslarımdaki gerginliği, belleğimde
yaşayan akarsuların melodisiyle yıka, götür.
Uykunun o büyüleyici ve iyileştirici gücünü duymama
yardımcı ol...

Anlık zevkleri yaşayabilme sanatını öğret;
bir çiçeğe bakmak için yavaşlamayı,
güzel bir köpek ya da kediyi okşamak için durmayı,
güzel bir kitaptan birkaç satır okumayı,
balık avlayabilmeyi, hülyalara dalabilmeyi öğret...

Her gün bana kaplumbağa ve tavşanın masalını hatırlat.
Hatırlat ki yarışı her zaman hızlı koşanın bitirmediğini,
yaşamda hızı arttırmaktan çok daha önemli şeyler
olduğunu bileyim...

Heybetli meşe ağacının dallarından yukarıya doğru
bakmamı sağla.
Bakıp göreyim ki, onun böyle güçlü ve büyük olması
yavaş ve iyi büyümesine bağlıdır...

Beni yavaşlat Tanrım ve köklerimi yaşam toprağının
kalıcı değerlerine doğru göndermeme yardım et.
Yardım et ki, kaderimin yıldızlarına doğru daha olgun
ve daha sağlıklı olarak yükseleyim.

Ve hepsinden önemlisi...

Tanrım,

Bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirmek için CESARET,

Değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmek için SABIR,

İkisi arasındaki farkı bilmek için AKIL ve

Beni aşkın körlüğünden ve yalanlarından koruyacak DOSTLAR ver...

özlemişimmmmm

2007-05-24T09:13:00.000+01:00

kızlar

2007-05-24T03:11:00.000+01:00

"tramvaylara veda etmenin
zamanı geldi galiba," dedim.
"yeni bir şey bulmalıyız."

"kızlar," dedi Frank.

"kızlar mı?" çok büyük bir adım
gibi gelmişti bana.

"başka bir şey
kalmadı," dedi Frank.

kızları düşünerek
ayışığında
yürüdük.

Septuagenarian Stew, Charles Bukowski
sayfa 12

Anladım...

2007-05-18T08:51:00.000+01:00

Öyle bir hayat yaşıyorum ki,
Cenneti de gördüm, cehennemi de
Öyle bir aşk yaşadım ki
Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de
Bazıları seyrederken hayatı en önden
Kendime bir sahne buldum oynadım
Öyle bir rol vermişler ki
Okudum okudum anlamadım.
Kendi kendime konuştum bazen
evimde
Hem kızdım hem güldüm halime
Sonra dedim ki "Söz ver kendine"
Denizleri seviyorsan, dalgaları da
seviceksin
Sevilmek istiyorsan, düşmeyi de
bileceksin
Korkarak yaşıyorsan, yanlızca hayatı
seyredersin
Öyle bir hayat yaşadım ki,
Son yolculukları erken tanıdım
Öyle çok değerliymiş ki zaman
Hep acele etmem bundandı,
Anladım...

Travis - Closer

2007-05-15T17:21:00.000+01:00

2007 yeni albüm.

Snow Patrol - Signal Fire - From the Spiderman 3 Soundtrack

2007-05-15T17:16:00.000+01:00

tam unuttuk sanmıştım ama alın bir klasik daha...

kış güneşi

2007-05-14T12:47:00.000+01:00

kalmadı böle şarkılar

2007-05-11T09:24:00.000+01:00

Bir anda bir kuyunun içinden çıkar gibi gerçeğe doğru çekildim ve gözlerimi açtım.Odamdaydım.Herkes uyuyordu ve ben hayattaydım..
Servisteydim aslında o anda , yani şoförün cep telefonunun çaldığı ve sadece yüzünün halinden kötü bir haber aldığını anladığım o anda. Bir anda servis arabasını sağa çekti. Hepimizi hızla aşağı indirdi ve gaza basarak uzaklaştı. Aslında yurda çok yoktu, zaten o caddenin üzerindeydik ve belki bir yüz elli metre filan vardı yürünecek. Oysa etrafımızı bir anda saran asker üniformalı insanlar o metreleri gözümde bir anda nasıl uzattıklarını anlayamazlardı. Yakınlarda bir yerlerde bir konsolosluk filan vardı galiba, öyle olmalıydı zaten. Çünkü bir anda bu kadar çok çekik gözlü askerin etrafta nasıl bulunabildiğini ancak bu şekilde anlayabilirdim. Bir anda etrafımızı sarmakla yetinmediler de aslında. Beni duvara zorla dayayıp alnıma silah dayadılarını hatırlıyorum. Soğuk ve güçlü... Her şeyin bittiğini bilmenin garip bir rahatlık yaratacağını o anda fark ettim aslında ilk defa.Uzaklardan bir kız koşmaya başladı bana doğru o anda, göz ucuyla da olsa görebiliyordum suratındaki ifadeyi. Benimle ilgilenen asker ona doğru döndü.Karmaşadan yararlanıp koşmaya başladım.Kız bana yetişti.Askerlerle aramda durdu ve o anda ardı ardına patlayan silah seslerini duymaya başladım. Çekik gözlüler, yüzlerinde asla ne demek istediğini anlayamayadığnız ifadelerle ardı ardına bastılar tetiklere.Yere attık kendimizi. Aramda hala o kız vardı askerlerle.Yine de engel olmadı bacaklarıma saplanan kurşunlara bu.. Gerçekten vücuduma giriyordu bir bir kurşunlar ve gerçekten akan bu sıcak şey kan olmalıydı.Etrafımda yavaş yavaş oluşmaya başlayan kan gölünü gördüm. Kurşunların saplandığı yerler tek tek acımaya başlamıştı ama yavaş yavaş birleşmeye ve bir bütün halinde tüm vücuduma acı vermeye başlamıştı. Parçalanan etimden kopan parçaların kıpırdamaya çalıştıkça etrafa sarkışın gördüm. Görmek istemedim. Gözlerimi kapadım .
Bir anda bir kuyunun içinden çıkar gibi gerçeğe doğru çekildim ve gözlerimi açtım.Odamdaydım. Herkes uyuyordu ve ben hayattaydım..
szn 110507

Hayat

2007-05-09T23:05:00.000+01:00

uğraş didin farklı şeyler yapmak için
üç kişi ya da beş kişi anlar
ve zaman, ve zaman farklı yüzlerle
bazen yanında bazen arkanda

yalan diye bir şey yok
gördük ama konuşmadık

ve hayat her şey yolundayken dur dedi artık
ve hayat herkes evindeyken dur dedi artık
ve hayat -ki canına tak etmişti- sus dedi artık
ve hayat

kırık düşler, aynı yalnızlık
öyle azaldık ve yıprandık ki
kafamız karışık, değişmek zor
dünya yıkılsa anlamazlar

mor ve ötesi/2001

Son durak : Yalan

2007-05-08T13:51:00.000+01:00

İsmi önceden hazır bekleyen bir yazı bu. İçindekiler kısmı olmayan bir kitap gibi. Önce kirli kelimeleri biriktirip, adeta nefreti kâğıda kusar gibi döküp, sonra yeni bir sayfayla yeni baştan başlanan bir yazı…
Kirli sayfaya yazmaya çalışmak ne kadar işkence gibi gelirse insana, yeni sayfada başlamak, eskisini bir kerede koparıp attıktan sonra bir o kadar zor… Yapamıyor, yazamıyor insan on kelimeden sonra nefreti zaten. Devam etmek bir çeşit işkence. Yeter demek, merhamet etmek, zaten şimdi farkına varılan yalanları örten perdesi hayatın… İyi huylu olmak bir handikap…
Kafamı kaldırıp bakıyorum etrafıma… ben herkesi seviyorum, hiçbir şeyin sonunu düşünmüyorum diye birçoğu da beni. Buraya kadar her şey güzel. Az düşündükten sonra her şey güzel insana… Daha sonra kafamı tekrar kaldırıyorum, beni sevenlere uzaktan bakıyorum öyle bir… Farkına varıyorum ki, ben aslında hiçbir şeyim… Kendini yalanların arkasına atmış bir çoğu gibi, sorgusuz sualsiz yaşayanlardan… Şimdi nefret mi lazım herkesten diye sorunca normal olarak, geç kalmışım aslında herkese güler yüz satarken… Bir de böyle olması gerektiğini düşünüp durma yalanı var… Doğru- yanlış değil benim arasında kaldığım hayat içinde. Öğrendikçe ve farkına vardıkça bir yalan daha bünyedeki yerini almış…
Ben ise ne yapabiliyorum en fazla. İçimdeki nefreti en masum olan, bembeyaz bir sayfaya kelimelerimle dökerek kendi kendimi bir sefer daha kandırıyorum farkında olmadan… Her güzel şeyin içinde ya da sonunda mutlaka bir yalan olmak zorunda mı diye soruyorum bu akşam kendime?
Tam şu anda yeni bir güne geçiş yapmış ve ölüme bir gün daha yaklaşmış biri olarak itiraf ediyorum;
Yoruldum yalanlardan daha bu yaşta… inmek istiyorum bu durakta…

by zookeeper

2007-05-08T12:00:00.000+01:00

kareografi : zookeeper
fotoğraf : zookeeper
model : :)))))))

devam...

2007-05-02T02:59:00.000+01:00

Uyku düzeninin kaybolmasıyla beraber kayıp haller içinde gibiyim yine. Elimi kaleme götürmekten bir şey yüzünden korkuyor gibiyim üstelik. Sorgusuz sualsiz geçiyor zamanım. Ve kendimi dinlemeye başladıkça acıtmaya başlıyorum yine canımı. Kaleme bakıyorum o an, kurtaramam seni diyor… Sonunda alıyorum elime ne olursa olsun deyip. Dökmem belki içimdekileri bilip gülmesinler diye. Yine saçmalarım üç beş, gözlerim yorulur, uykuya yaklaştırarak yardımcı olur bu sefer de diye düşünüp eğiliyorum kâğıda…
Normalden yüksekte olduğum zamanları hatırlıyorum bir anda. Keşke diyorum çıksam yine yukarılara düşünmeden hiçbir şeyi. Uykuya hazırlasa beni düşüncesizliğim, baygınlığım. İhtiyaç duydukça da korkuyorum içten içe. Bana içi dolu çözümler lazım diyorum. Şimdilik içi dolu en çözüm onun olduğunu fark ediyorum…
Sorunsuzluğum geliyor aklıma, kızıyorum dert yaratmak isteğime kendim için. Çok da kolay olduğunu biliyorum, biliyorsunuz, herkes bilir.
Kendimi verdiğim şeyler geliyor aklıma birde. Kendimi aldıklarımın yanında, ben için daha iyi şeyler. Gülüyorum içten içe… İçimde onlarca iftira kopuyor.
Ve artık hızlanmak lazım diyorum…
Dalga geçiyorum daha fazla kendimle artık. Hatalarımın farkına varınca onları keyfime oyuncak yaptığımı fark ediyorum. Umursamazlığım artıyor belki. Kişiliğime ters şeylere başvuruyorum belki ara ara. Ama görüyorum ki kimsenin umurunda değil. Aksine daha fazla insan yerine konuyorum. Teraziden alıyorum artık başkaları için taşıdıklarımı… Bana lazım olanları koymaya başlamasam iyice dengesizleşeceğimi anlıyorum çünkü.
Birikmiş şarkılardan biri daha çalmaya başlıyor, hatta öyle bir şey diyor ki, niye oturuyorum diye soruyorum kendime bu saatte;
“uykusuz geçen gece yardımcı olmuyor”
Neyse ki bu geceki uykusuzluğum engel yaratmayacak bana. Umutluyum belki düzene sokacağım yarın düzensizliğimi.
Ben merkezli bir yazının sonuna yaklaşırken, birileri bunu okursa muhtemelen sıkılacaktır diye düşünüyorum.Başkası için bir şey yok çünkü bu sefer.Kendim için yazdım.Birisi daha varsa diye düşününce;
Başımı kaldırıyorum, yine gördüğüm dünyanın en güzel tüy torbası beni yalnız bırakmayan. Nereye gitsem peşimden bakan, koşturan beni peşinden gecenin 4ünde,bilmeden canımı sıkan, canımı alan biraz sonra…
Maraton devam ediyor…:)

Ha bide, Aslı’nın son albümü fena değil…

amerikanın gerçek tarihi

2007-04-29T20:02:00.000+01:00

Canımın sıkıldığı bi akşamda hazırladıım zımbırtı, Siya Siyabend'in güzel parçası eşliğinde..

Haute Couture

2007-04-19T17:03:00.000+01:00

Kampanya dersi için kurmuş olduğumuz ajans logosu ve sitesi;
http://www.ajanshautecouture.com/

monochrome / Yann Tiersen

2007-04-19T00:24:00.000+01:00

Özeleştiri...

2007-04-16T23:25:00.000+01:00

Lanet olası benliğim beni bir bilinmeze sürüklüyor.. Elimden kalemin düşmediği zamanları düşlediğim vakit bir burukluk kaplıyor her yanımı.. Mutluyken pasifize edilmek hayattan, birkaç adam akıllı cümle kuramamak kuşkusuz delirtiyor adamı. Karamsarlıklar üzerine kurduğumuz gerçek dışı yaşamlarda akıp giderken, önümüze çıkan ilk güzelliklerde sukoyveriyoruz.. İçimizdeki herşeyi o yalancı yanılsamadan ötürü bir sonraki sefere atmaya çalışıyoruz. Herşeyden çekiyoruz bu hayatta. Adsl bağlantısından özellikle.. Aklıma gelen herhangi bir şeyi bloga yazma çabası içine düşmemle, blog ana sayfasını açmayı denemek ve açılırken geçen sürede aklıma gelen herşeyi kaybetmek bombok bir durum.. Aklıma gelmeyen birçok alternatif olmasına rağmen zoru sevmek, sevebilmek güdüsü bu hale sokuyordur beni kimbilir...

Her daim kendimle barışmak için uydurduğum yegane yalandır "vaktim yok". Vaktim var ancak yazabilcek birşeyler yok gibi. Yazacaklarımı yazmışım.. Ardından yazdıklarımı yaşamışım bir çırpıda. Tezat olanda bu kanımca. "Yazamıyorum işte yaa olmuyor tükendi hayal dünyam" diyemiyorum.. Korkuyorum hayallerimdeki ideallerden vazgeçmekten, gerçekle yüzleşmekten babam gibi emekliliği bekleyip bu dünyada normal bir birey olmaktan.. İsteklerim sonsuz ki bu yüzden sonsuz bir hayal dünyası, sonsuz bir dert anlatma dürtüsü. Aşka yapılan ince göndermelerden ziyade dışarısı yazın ortasında kış.. GÜneşle örtmüş kendini İstanbul. BUlutlara sarmış yalanlarını oksijene karıştırmış tüm hüznü.. Her an hissedelim diye. BU şehre küsmüşüm ben artık. Gerçi fare dağa küsmüş dağın haberi olmamış.. Olsun fare egosuyla özdeşleşmiş.. Dağ kendi halinde zamanda yolculuğa devam etmiş.

Evet biliyorum bir tutarsızlık, bir anlaşılmazlık kaplı bu yazı. Diğerleri gibide hiç değil. BUnda bir yaşam gizli aslında. Sade bir yaşam. Aşka karışmamış, hayattan nasibini almamış.. Sırtını soğuk bir duvara yaslayıp, belinden aldığı soğukla kıçını üşütmüş.. Geceleri bol miktarda wc molası vermiş. Burnundan ilk akan damlada " ahanda yine grip" olduk cümlesini sarfetmekmiş. Oluşumdaki zincirlemenin bir yerindeki kopukluğu farkedememiş.. Kopuk-kırık zincirle uzunca yollar katetmeye çalışmış..

Hem artık iki işi yapmaktanda sıkıldım. 21 senelik yaşamımda düşündükçe bunaldığım onca saçmalık varken, ben nasıl olurda aynı saçmalıkları tekrarlamayacağım? Hatalarımdan ders almış olsamda yeniden nasıl aynı hataya düşmeyeceğim? Dikkat mi? :) İnsanların yazgı dedikleri şeylerden ders almıyoruz biz... Biz bizi terk edenlerden medet umuyoruz çoğu zaman. Kendimiz için üzülmüyoruz hiç.. Kendimizi düşünmüyoruz. Ama bizi kim terk ederse onu ilahlaştırıyoruz.. Tapınıyoruz ona. çünkü biz insanız. biz ölümlüler içinde iradesine sahip en rahat batanıyız. AKla mantığa ve herşeyden önce allah'a bizi yaradana birbaşkasının kara kaşı-kara gözü için isyan edeniz. Sonrasında hayattan çok şey isteriz

ama bu çok yüssüzce...

BEŞ...

2007-04-16T20:13:00.000+01:00

Doğmak.. Hepimizin yaşayıp hiç birimizin nasıl bir şey olduğunu bilmediği yegane duygu herhalde doğmak..Bir başkasının ve hiç göremediğin bir gücün sana bir nefeslik bir yaşam vermesi ve ardından hiç bir zaman değiştiremeyeceğin şeylere katlanmak, ağlamak, gülmek, sadece bakmak etrafa..
Bir de ölmek var aslında hayatlarımızda ama herkesin aksine ona daha doğarken yaklaşmıştı bu kadar. Annesinin karnındayken doymasına bir iki hafta kala, alkollü babasının kullandığı arabada geçirdi o ilk kazasını.Birkaç takla atmıştı araç.Babasına hiçbir şey olmamıştı.Annesiyse yüzünde derin bir yara izi ile devam etmişti hayatına ve gözlerinde bu konu her açıldığında beliren o garip, bir anlamda hüzünlü bakışla.Neyseki bebeğine bir şey olmamıştı ya yüzündeki izlerin önemi yoktu zaten annesine göre de..
Doğdu evet o da .. Bütün duyguların göstermelik olarak duvarlardaki fotoraflara yansıtılmış olduğu ve hissedip hissedebilecğiniz her şeyin bazen o resimlerde sınırlı kaldığı bir evde doğdu. O hatırlamasa da daha birkaç aylıkken bile her ağlaması annesiyle babasının kavga etmesine neden oldu, birkaç yaşlarındayken salonda bıraktığı ve babasının ayağına takılan her oyuncak acı bir şekilde annesine döndü.Biraz daha büyüdüğünde babasına derdini anlatmaya çalıştığı her laf yine annesine döndü ve artık bir yaştan sonra da ona dönebilmeye başladı. Büyümüştü çünkü karşılıkları alacak kadar..
Annesi hep sevdi onu ama.. Daha beş yaşlarındayken bile anne kız kilometrelerce yürüdüler sahillerde, konuştular, birbirlerini anlamaya başladılar, paylaştılar sebebi aynı sorunlarını. Sabahları dünlerden ayıran sadece onun öğrendiği yeni sözcükler, attığı yeni adımlar oldu annesi için ve kimbilir onun için de belki..
Bir sabah dokuz yaşlarındayken , yaşının en ağır sözcüklerini duydu sırf rafadan bir yumurtayı yemeyi reddettiği için.Babası böyle bir çocuk olacaksa evi terk edebileceğini söyledi. Sadece kahvaltı etmek istiyordu oysa o.Annesi bir yanında, babası diğer yanında.. Sadece oturup kahvaltı etmek ve belki ekstradan bir öpücük alıp okula gitmekti tek istediği şey. Yıllar sonra baktığında düşündüğünü hatırlıyordu bunu çocukça aklıyla , acaba bu çok ekstra bir durum mu diye..
Nerdeyse her gece uyanırdı o. Bir uyku bozukluğu filan yoktu sanılanın aksine. Sadece gürültülere kalkardı.Büyük gürültülere, bağırışlara, fırlatılan eşyalara..Uyanırdı böyle şeylere ister istemez. Her gece öpüp koklayarak , severek bırakıp yatağına gittikten sonra bu iki kişiye neler olduğunu anlamaya çalışırdı. Kırılan camları duyardı , dokunmasa da o camlara kanardı hep bir şekilde..
Bir gün on yaşındayken filandı herhalde okulda satranç kursuna kaldığını hatırlıyordu.Babası şoför gönderip aldıracaktı onu kursu bitince. Herkes gitmişti, bütün öğrenciler ve öğretmen tek tek gitmişti..Şoför gelmemişti. Hayır hayır , şoförün başına bir şey geldiğinden filan değildi.Sadece babası onu unutmuştu orada.Saatlerce karanlığın altında beklemiş , ağlamıştı. Sarhoş bazı adamlar şarkı söyleyerek geçmişti önünden. Saklanmak için okulun merdivenlerinin altına sinmişti korkudan.Dakikalarca ağlamıştı orada.Ne düşünüğünü hatırlayamıyordu şimdi ama korkuyu çok net hissediyordu hala vücudunda.Saatler sonra yanlışlık annesi tarafından fark edilince alınmıştı oradan ama bir daha da onu alacak kimseye güvenmemişti.Hala daha babası onu bir yerden alacağında yarım saat geç giderdi ama bir yarım saat de beklerdi mutlaka..
Birkaç yıl sonra babası ona gelip annesiyle babasının evlendiğini görebilecek ilk çocuk olacağını açıkladı.Nasıl olabilirdi ki bu , onlar zaten evliydi.. Evet evlilerdi ama ayrılıyorlardı. Ayrılıyorlardı ama babası birleşeceklerinden ve bunun annesinin bir kaprisi olduğundan emindi. Bu konuşmayı yapmış olduklarına inanamayarak odasına gitti ve her zamanki gibi birkaç saat sonra uyandı ama bu sefer kavgaya değil babasının ağlama seslerine. Yanına gittiğine pişman olması da uzun zaman almadı. Babası gecenin üçünde onu alıp evin yanındaki camiye götürdü. Aklı yerinde değil gibiydi. Hiç su bulamazlarsa toprakla abdest almalarınısöyleyen bir kitaptan bahsediyordu ve birebir gösteriyordu bunu yerde ağlayarak. Yüzünde hangi ifadeler arkası arkasına sıralanıyordu kestiremiyordu. Sonra mezarlığın içine doğru yürüttü onu babası.Musalla taşını ve neye yaradığını ilk orda dinledi birisinden. Belki normal şartlar altında anlatılsa hayatın gerçekleri olarak algılayabilirdi bunları ama gözlerinin önünde saçı başı birbirine karışmış babası ağlayarak ölümle ilgili bir şeyler söylüyordu. Gecenin kendiliğinden çıkardığı seslerden her birine sıçrayarak içinden, abasını dinledi.. Sabretti.. Bitmesini bekledi.. Sonunda bitti.. Eve döndüler.. Kapıda annesini bulunca hiç bu kadar sevinemeyeceğini düşündü bir daha..İçindeki anne sevgisini bütün bu felaketler mi bu kadar büyüttü acaba diye düşünmeden edemiyordu şimdi baktığında ama öyle olsa bile bundan şikayet etmezdi herhalde..
Birkaç yıl sonra bir gece uyandı yine. Gürültüler, birka cam kırılması sesi, bazı gazeteler yerlere düştü. Kumandaya benzer bir plastik sesi duvarlarda çınladı. Birkaç ufak çığlık daha.. Annesi bir anda odasına girip uyanık gördüğüne şaşırmadığı kızına eşyalarını toplamasını söyledi. Kapıyı çarpıp çıkmış olan babası evde yokken gidiyorlardı anlaşılan. Eline geçirdiği ilk çantaya tıka basa neyi varsa dolduruyordu. İlk önce kitaplarını ve cd lerini doldurdu. Sonra en sevdiği kıyafetlerini ve bebeklerini. Hepsini babası gelmeden oraya sığdırabilmeyi umarken bir daha hiç odasını görememe ihtimalini düşündüğünü hatırlıyordu.Annesi odaya girip morarmış elini saklamaya çalışarak gitmeleri gerektiğini söyledi.Ayakkabılarını giydi ve annesini takip etti. Gürültülere uyanıp kapıy aralamış olan alt komşu ve annesinin en yakın arkadaşı olan Sevim teyzeyi gördü. Annesi birkaç dakika burda duracaklarını söyledi ve içeri girdiler. Bu sırada babası da eve geri dönmüştü anahtar seslerinden anladığına göre.Böylece annesinin diğer arkadaşı Berna teyze rahatça arabayı evin önüne çekmişti. Apartmanın kapısını açıp dışarı çıktılar. Tam araaya binecekken babasının sesini duydu arkasından." Bu evden yanınıza ne aldıysanız öyle kalacak!! " diyordu. " Tek bir çöp bile fazladan alamayacaksınız!!" Sonrasına dair tek anımsadığı gittikleri eve girmeden önce , asansörde annesine sarılıp ağladığıydı. " Babam ne kadar kötü bir insan..."
Barıştılar.Her zamanki gibi bir süre birbirlerini süründürüp sonra unutup sonra da barıştılar. Kalbinde babasını tamamen silmiş olan ir çocuğa da kendini zorlamak ve onunla aynı evde tekrar yaşamaya alışmak kaldı. Kavgalar hiç dinmedi, hiç bir zaman dinmeyecek gibiydi de zaten. Annesine neden boşanmadıklarını soruyordu hep.Seviyordu herhalde babasını bütün bunlara rağmen. Kendi ilk aşkından da tecrübe ettiğine göre aşk böyle bir şey olabiliyordu galiba. Onun da içinden gelmemiş miydi affetmek aldatılmasına rağmen...
Yıllar boyunca kendini bu gelgitlerin, babasını sevip sevmemesi gerektiği sorusunun içinde buldu her zaman. Bir yandan babasını sevmesini salık veren annesi diğer yandan ona hep babasının yaptığı "hıyarlıkları" anlattı durdu. Öfkesi içinde kaldı hep, her gün ama her gün onu değiştirebilmeyi ümid etti.Alkolünü, sigarasını onun için bırakacağını düşünüp hayal etti ama hiçbir zaman başarılı olamadı.Birkaç sene arayla hem babasını hem de annesini kaybetme fikriyle yüzyüze geldi. Babasınınki onu pek sarsmadı ama bu duygu onu çok sarstı. Utandı, nefret etti kendinden.. Annesini kaybetme fikrine katlanamadı bile..
Yıllar sonra her şey biraz daha normalken sevdi. Çok sevdi..Kimse için söylemediği şeyleri söyledi, hissetti.Herkesin söylediklerine göğüs gerdi. Göğsünde uyumayı birisinin hiç bu kadar sevmedi herhalde. Sarılmayı, sıcaklığını.. Bir buçuk yıl resmen, ve geri kalan zamanlarda gayrı resmi olarak sevdi onu . Babası üzerine yürüdüğü gün de ilk onu aradı kilitli odasının kapıları arkasında, şişmiş gözleriyle yorganın altında hayatındaki her şeyin darmadağın olduğunu düşünürken. Sadece sesini duymanın bile sakinleştirdiği birisne sahipken onu kaybetmenin o iğrenç tadını duyumsadı ağzında. İkinci kez aldatılmanın tadını da ..
Bir daha da hiç güvenemedi herhalde.. Bir annenin bütün sevgisi bile kurtaramadı onu bundan. İnsanlara güvenmesini yürekten dileyen o anne bile güvenemezken yanındaki adama , onun güvenmesi saçmalıktı zaten!! Nitekim sonunda onlar da boşandılar. Böylesine başlamış bir aşk bile biterken etrafta ne kaldı diye merak etti o da yıllarca ve merak etmeye devam edecek de yıllarca.. Her gün gülüp eğlenirken kafasında aynı soru olacak üstelik. " Hayatım her açıdan çok mu zengin oldu, yoksa tamamen harcandı mı acaba acılarla?..."
Szn16.03.07

duyuru

2007-04-09T14:08:00.000+01:00

sayın blog insanları..
aktif olarak sanat yapmaya çalışıyorsak eğer
işte size duyuru:

Bilgi Sahnesi Tiyatro Topluluğu 17 Nisan Salı ve 18 Nisan Çarşamba günleri saat 20.00'de, Bilgi Üniversitesi Dolapdere Kampüsü BS2'de William Shakespeare'nin "Kısasa Kısas" oyununu sergileyecektir. Rezervasyon için : www.bilgisahnesi.com

içinde bulunduğum ve rol aldığım oyuna tüm blog sakinlerini bekliyorum.

1 2ntiler

2007-04-09T00:35:00.000+01:00

3 güzel şarkının arkından, uykuyla kucaklaşmadan önce kalemi buldum elimde. Uzun zaman olmuş sanki…
Önümde yığınla engel, ben atlet gibi eğilmiş, birinin silahını ateşlemesini bekliyorum sanki. Düşünüyorum diyeceğim, ama uykuya yaklaştığımdan mıdır bilinmez, yukarısı pek onaylamıyor düşünebildiğimi. Mekanik bir hal almış, misyonları tamamlayarak ilerlemeli bir oyunun en zor bölümlerinden birine başlayacak gibiyim. Burada bitmeyeceğini de biliyorum. Yarışacağım zaman da dâhil birçok şeyin sonrasında kendime mükâfat olarak belki de kocaman bir boşluk hediye edeceğim. TV’nin bize kazandırdığı salak mottonun dediği gibi, sonunu düşünmeden takılıyoruz. Neyse ki arada kendimizi kaybedebiliyoruz.
Düşünüyorum diyeceğim tekrar ama öyle değil yine. Sadece 1-2 gün öncesine şöyle bir bakıyorum. Pek bir heyecan yok. Ne yediğimi bile hatırlamayabilirim biraz zorlasam… Şimdi “nereye varmaya çalışıyor bu?” diye sormadan siz, ben içimde birikmiş harf, kelime ve cümleleri toplayarak kapının önüne koyuyorum siz alın atın diye. Bir nevi temizlik yapıyorum içimde. Kendi sanatımı icra ediyorum:saçmalık:) bu iş de yorucu olmaya başlamadan ve ben yorgunluk manyaklığına sokmadan kendimi yavaştan götürüyorum mola diyarına…
Sürekli eksiklerin ve ihtiyaçların listesi dönüyorsa kafanızın içinde, çok sakin ve sevdiğiniz bir müziği açın, kulaklığınızı takın ve boş boş izleyin etrafı. Buna şapşallık terapisi diyelim bir de…

katkılarından dolayı massive attack grubuna teşekkür ederim.

Tik Tak Tik Tak ....

2007-04-06T22:22:00.000+01:00

Kalp atışlını duyabiliyordum yanımda yarı çıplak uzanmışken. Duvardaki saatin tik takları kadar belliydi hepsi. Gözlerinden acımaklı bir bakış akıyordu. Az önce bir olmuş bedenlerden çıkan nefesler kadar aceleciydi cümleler. Biraz durduk ...Sustuk... Beynimize kazınmış bir film karesi gibi yakıverdik sigaralarımızı mecburi bir kural gibi… Onun bacakları benim bedenime yumuşakça dokunurken tanrıyı düşündüm. Aslında bu durumda aklıma gelen son şey olmalıydı tanrı. Tanrı burda olmamı istedi dedim içimden… Özgür ruhlar olduğumuz sürece hayat akar damarlarımızdan ve ikimiz de biz olmak için yaratılmış bir rüya peşinde koşarken çırılçıplak kalıverdik orada öylece ... Az önce yatakta , nefeslerden oluşan konuşma şeklimiz bitmiş suskunluk hakimdi ortama. Dışarda sokakta dolaşan ruhani insanaların sesleri yankılanırken kulaklarımıza biz bir plastikle sıyrılıyorduk olmamış çocuklarımızdan. Ağırdan hareketlerle kalktık az önce olduğumuz yerden ilerledik az sonra olacağımız yere. Sigaralarımız kendilerini tüketmiş biz içerde bizi bekleyen yeşil dünyaya uzanmıştık. El alışkanlığı ile gelen bir hızla bir nefeslik sardık dünyayı kucakladık onu tüm olmayışıyla. Yüksek yeşil bir dünyaydı bizi kucaklayan. Her nefeste biraz daha yukarıya çıkartan. İki kişi olmanın verdiği rahatlıkla paylaştık aramızda bir sen bir ben diye. O çekti benim dumanım çiğerlerimi yumuşatırken ben çektim onun ciğerleri yumuşarken. Hayatta her şey bir sıraya girmeli dedim. Her şeyin bir sırası olmalı. İnsanlar her yerde bekliyor bunun da bir sırası olmalı. Ama şimdi sırası değildi bunları düşünmenin, derin bir nefes başka bir derin nefesle birleşirken kendimizi attık o ufak odaya. Artık istemsiz hareket eden kaslarımız, kısılan ve kızaran gözlerimiz , çatallaşan sesimiz anlatıyordu bizim yerden ne kadar yüksekte durduğumuzu. Yerden bu kadar yüksekte daha güzel dedi dünya. Evet kuşların bir bildiği olsa gerek dedim. Yaklaştı yanıma bir adım daha baktı gözlerime doymamış aşk oranı yerle birmiş gibi. O bana bakarken ben tanrıyı hatırlamanın tam zamanı dedim. İçimden “ bize verdiğin nimetler için sana minnettarım tanrım” . Tanrıya inanman gereken zamanlarla inanmaman gereken zamanları ayırt edebildiğin zaman hayat daha yaşanabilir oluyor...Sönen sigaramızı diğerlerinin yanına gömdükten sonra ben ikincisine uzanırken kolumdan yakaladı beni anlat dedi beni ne kadar istediğini. Bilirmisin bazen kelimeler yetmez dedim. Hani her sabah güneşin doğacağını bilirsin ya, hani her gece görmesen de anlarsın yıldızlar vardır lacivert tavanda , yada yağmur yağdığında içinde kabarıveren garip bir his bulutu, öyle bir şey işte dedim. Okuduğun kitabın hiç bitmemesini, izlediğin bir filmin en damar sahnesinin senin etrafında dönmesini istemen gibi bir şey bu. Hayali bir gerçeklik bu. Saat sabahın ilk saatlerine gelirken sessizce biz yeni bir güne başlamak adına yapılacak en iyi şeyi yaptık. Ne yıldızları düşündük nede güneşin doğuşunu bekledik. Uyuduk...Huzur vardı havada...

Bright Eyes Amsterdam - 2007......mükemmeldi ..

2007-04-05T15:29:00.000+01:00

Çekim çok kötü farkındayım ama yinede güzel yaaaaa:)

video bar@3+1/2

2007-04-03T17:26:00.000+01:00

Blogger'ın müthiş bir yeniliğinden daha yüce blogumuz faydalandı..
Video bar isimli bölümde benim ayarladığım tagler ile sürekli güncellenen videolara üstüne ufacık bir tıklama ile blogun en üstünde gayet asortik şekilde ulaşabilir ve izleyebilirsiniz...

Zookeeper
Creative Belief

superman returns

2007-04-02T15:54:00.000+01:00

uzun bi aradan sora bilgisayarım psikolojik bunalımdan çıktı ve tanrılar en sonunda beni ve yakarışlarımı duydu.Bu uzun arada hayatımda pek çok şey değişti mesela okulu bıraktım açık öğretim ordusuna katıldım.Tabi bu arada bütün yaratıcılığım kurudu altın günü bekleyen kadınlar gibi evde oturmaktan ama bi kurtuluş umudum var her insan gibi iş bulmak bu aralar tek sıkıntım bir kadın ve bir iş :)) daha sora yeniden okunmak ve yazmak üzere görüşürüz...

yoğunluktan kendine sarma yazısı..

2007-04-01T17:56:00.000+01:00

her gözümü açtığımda yeniden bir cumadayım..yeniden bir haftasonunda..sanki aralarda bilincim tamamen uyuyor ama ellerim,vücudum da aksine pek çok şey yapıyor..Gözlerinizi birileri kapatmış da hiç bir şeyi fark etmemiş gbi hissetmek ne demekmiş bilmezdim aslında..hayat onu da öğretiyor en klişe haliyle..
teknikte pek çok işe yaradığınız ama kendi içinizde hiç bir işe yaramadığınız zamanlardan birinde olduğunuzda her şeyi daha fazla sorguluyorsunuz..mesleğinizi..değer yargılarınızı..neler uğruna nelerden vazgeçtiğinizi ve hala neleri feda etmekte olduğunuzu..size dokunanları..elinizi tutanları.. kolunuzdan tutup bir kenara fırlatanları..sizi gerçekten acıtanları..acıttığını sanıp mutlu olanları.. kalbinize ulaştığını sanıp aslında yakınınıza bile yaklaşamadan geçip gitmiş olanları.. hiç dokunmadığınız ama her saniye yanınızda olanları.. hayattaki her küçük kararı uğruna aldığınız kavramları.. sırf diğerleri için devam ettiklerinizi.. kendiniz için bile devam etmek istemediklerinizi.. birilerinin size dayattıklarını.. sizin insanları zorladığınız anları.. yenilerden korktuğunuz ,hep yenileri istediğiniz anları.. içinizde saklı olanları.. doğru birileri olsa da anlatsam diye yanıp tutuştuklarınızı..
gözlerinizi konuşurken niye devirdiğinizi..niye selam verdiğinizi.. niye her şeye rağmen güldüğünüzü...
işte o zaman öğretiyor mu acaba diye merak ediyor insan.. yoksa aslında sadece daha ve daha fazla merak mı ettiriyor bizleri? her gün .. her gün... yeniden ve tekrar tekrar.. bir şeyler getirip önüne merakını arttırmakla mı yetiniyor?..

zookeeper@deviantART-2

2007-03-29T22:43:00.000+01:00

old balat by ~c-aydin on deviant ART

zookeeper@DeviantART

2007-03-29T22:40:00.000+01:00

Gate by ~c-aydin on deviant ART

Saybia - The Second You Sleep

2007-03-23T23:49:00.000+01:00

Yatmadan önce bir defa dinlenmesi gereken şarkılardan...

düşüklük

2007-03-20T23:46:00.000+01:00

gardımın düştüğünü hissediyorum
adımı her zaman ilk seferinde söyleyememe sıkıntım
görünüşü dışa dönükse
güzelse bakan
suratı unutulmaz etkiler taşıyorsa
elimi kolumu koyacak delik ararım

durumu ansızın değişecek şekilde
hızı uçak kadar hani
ama her seferinde düşme tehlikesi
uzatıyorum elimi ben de
sanki elleri ellerime değmeye hazır
öyle bir umut
bir arzu içimdeki

oturup uzun uzadıya
okulun iki ayrı kutbunun ortasında
yazdığım ve şarkılar arasında
öğle sonrası
gelenin umurunda değilim
geçen geçti zaten

yorgunluğum artıkça günbegün
okuduğum her kitap sonrası
biraz daha biliyorum bir şeyler
yüküm o denli ağırlaşıyor

sığındığım şair limanları bana
daha çok var çocuk, diyorlar
kimseden gizlemediğim yazma isteğimi kırbaçlıyorlar
aldığım darbelerle
unutuyorum bazen nefes almayı
gardımın altı eksi elli derece suda ben
boğuluyorum
ölüyorum

20.03.2007

Boa - Duvet

2007-03-20T14:49:00.001+01:00

mimi saolsun =)

ping pong

2007-03-19T01:10:00.000+01:00

pinpon sevenlere :)
once burda öğrenin, sonra karşıma beklerim :P

Ping Pong (Table)

Ane Brun - Humming One of Your Songs

2007-03-18T20:34:00.000+01:00

toogle repeat

masal

2007-03-15T23:52:00.000+01:00

Küçük bir kız varmış. Animeler dünyasında yaşıyormuş… Pembe renkliymiş bu yüzden. Bissürü gezer dururmuş. Yanında da gezdirdiği bi kedisi varmış. Peşinden koşturur dururmuş bu kedi, yorulurmuş. Bigün pembe renkli kız, büyük caddesinden şehrin dönerken evine, peşindeki kediciğin olmadığını görmüş(şok)…O an gözlerinin yanında bisürü damlalar belirmiş. Sağa sola koşturmaya başlamış panik içinde. Etraftaki insanlar şaşırmış ve meraklı gözlerle onu izlemişler. Kız geldiği bütün yollara bir bir bakmış geri dönerek. Sonra üzüntü ve gözlerinin etrafındaki damlalar ile beraber eve geri dönmüş. Hava kararmaya başladıkça pembe kız merak içinde kalmış ve evinde de hiç bişe yapamarak penceresinin önünde oturmuş gece yarısına kadar. Sonra da üzgün bir şekilde yatağına girmiş. Çok berbat bi günmüş onun için…
Uyumanın imkânsız olduğu o gecede, bütün gün koşturduğu için, uyuyakalmış çaresizce. Ve bi anda kendini gerçekn dünyadaki bi rüya âleminde bulmuş. Yağmurun yağdığı, kulağında kulaklıklar ile deniz kenarındaki bi yolda otobüs bekliyormuş. Radyo’da radiohead çalıyormuş… Şarkı bittikten sonra radyodaki adam konuşmaya başlamış.
Bugün gidip petshop dan bir kedi aldığını ve yavru kedisini hiç sokağa çıkarmayacağını söylemiş. Kız sanki onla konuşurmuşçasına neden? diye sormuş. Adam da kedilerin sokakları gördükçe, evlerini unuttuğunu ve ansınız onları yalnız bırakabileceğini söylemiş… Ve arkasından dolares, When You'Re Gone’u söylemeye başlamış. Kız, o an ayaklarının altında bir şeyler gezindiğini hissetmiş. Kafasını çevirince kaybolan kedisini görmüş, almış kucağına…
O an uyanan pembe kız, anime dünyasında, gözlerinin etrafında damlalar olduğunu fark etmiş… Artık kedisinin olmadığını hatırlayınca suçun nerde olduğunu fark etmiş…
Depresif son

''OĞLUMUN ÖĞRETMENİNE!... Abraham LİNCOLN

2007-03-10T16:13:00.000+01:00

Öğrenmesi gerekli, bilmiyorum; tüm insanların dürüst ve adil olmadığını.Fakat şunu da öğret ona; her alçağa karşılık bir kahraman, her bencil politikacıya karşılık kendini adamış bir lider vardır. Her düşmana karşılık bir dost olduğunu öğret ona.
Zaman alçak biliyorum. Fakat eğer öğretebilirsen ona, kazanılan bir doların bulunan beşinden daha değerli olduğunu öğret.Kaybetmeyi öğrenmesini öğret ona ve hem de kazanmaktan neşe duymayı. Kıskançlıktan uzaklara yönelt onu.Eğer yapabilirsen, sesiz kahkahaların gizemini öğret ona. Bırak erken öğrensin zorbaların görünüşte galip olduklarını.Eğer yapabilirsen, ona kitapların mucizelerini öğret. Fakat ona sessiz zamanlarda tanır.Gökyüzündeki kuşların, güneşin yüzü önündeki arıların ve yemyeşil yamaçtaki çiçeklerin ebedi gizemini düşünebileceği…Okulda hata yapmanın hile yapmaktan çok daha onurlu öğret ona. Kendi fikirlerini inanmasını öğret, herkes ona yanlış olduğunu söylediğinde dahi.Nazik insanlara nazik, sert olanlara karşı da sert olmasını öğret ona. Herkes birbirine takılmış bir yönde giderken, kitleleri izlemeyecek gücü vermeye çalış oğluma…Tüm insanları dinlemesini öğret ona. Fakat tüm dinlediklerini gerçeğin eleğinden geçirmesini ve sadece iyi olanları almasını da öğret.Eğer yapabilirsen, üzüldüğünde bile nasıl gülümseyeceğini öğret ona. Gözyaşlarında hiçbir utanç olmadığını öğret.Herkesin sadece kendi iyiliği için çalıştığına inananlara dudak bükmesini öğret ona ve aşırı ilgiye dikkat etmesini.
Ona kuvvetini ve beynini en yüksek fiyatı verene satmasını, fakat hiçbir zaman kalbi ve ruhuna fiyat etiketi koymamasını öğret.Uluyan bir insan kalabalığına kulaklarını tıkamasını öğret ona. Ve eğer kendinin haklı olduğuna inanıyorsa dimdik dikilip savaşmasını öğret.Ona nazik davran, fakat onu kucaklama. Çünkü ancak ateş çeliği saflaştırır. Bırak sabırsız olacak kadar cesarete sahip olsun. Bırak cesur olacak sabrı olsun.Ona her zaman kendisine karşı derin bir inanç taşımasını öğret. Böylece insanlığa karşı da derin bir inanç taşıyacaktır.

Bu büyük bir taleptir, ne kadarını yapabilirsen bir bak bakalım. O, ne kadar iyi, küçük bir insan: Oğlum.''

Fifty (50!) Tools which can help you in Writing

2007-03-10T15:57:00.000+01:00

Links of 50 Writing Tool

Writing Tool #1: Branch to the Right

Writing Tool #2: Use Strong Verbs

Writing Tool #3: Beware of Adverbs

Writing Tool #4: Period As a Stop Sign

Writing Tool #5: Observe Word Territory

Writing Tool #6: Play with Words

Writing Tool #7: Dig for the Concrete and Specific

Writing Tool #8: Seek Original Images

Writing Tool #9: Prefer Simple to Technical

Writing Tool #10: Recognize Your Story’s Roots

Writing Tool #11 Back Off or Show Off

Writing Tool #12: Control the Pace

Writing Tool #13: Show and Tell

Writing Tool #14: Interesting Names

Writing Tool #15: Reveal Character Traits

Writing Tool #16: Odd and Interesting Things

Writing Tool #17: The Number of Elements

Writing Tool #18: Internal Cliffhangers

Writing Tool #19: Tune Your Voice

Writing Tool #20: Narrative Opportunities

Writing Tool #21: Quotes and Dialogue

Writing Tool #22: Get Ready

Writing Tool #23: Place Gold Coins Along the Path

Writing Tool #24: Name the Big Parts

Writing Tool #25: Repeat

Writing Tool #26: Fear Not the Long Sentence

Writing Tool #27: Riffing for Originality

Writing Tool #28: Writing Cinematically

Writing Tool #29: Report for Scenes

Writing Tool #30: Write Endings to Lock the Box

Writing Tool #31: Parallel Lines

Writing Tool #32: Let It Flow

Writing Tool #33: Rehearsal

Writing Tool #34: Cut Big, Then Small

Writing Tool #35: Use Punctuation

Writing Tool #36: Write A Mission Statement for Your Story

Writing Tool #37: Long Projects

Writing Tool #38: Polish Your Jewels

Writing Tool #39: The Voice of Verbs

Writing Tool #40: The Broken Line

Writing Tool #41: X-Ray Reading

Writing Tool #42: Paragraphs

Writing Tool #43: Self-criticism

Writing Tool #44: Save String

Writing Tool #45: Foreshadow

Writing Tool #46: Storytellers, Start Your Engines

Writing Tool #47: Collaboration

Writing Tool #48: Create An Editing Support Group

Writing Tool #49: Learn from Criticism

Writing Tool #50: The Writing Process

Fifty Writing Tools - Poynter Online

Postal Service - such great heights

2007-03-10T01:49:00.000+01:00

yeni favorim

2007-03-08T21:00:00.000+01:00

Kimi der ki kadın uzun kış gecelerinde yatmak içindir.
Kimi der ki kadın yeşil bir harman yerinde dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi der ki ayalimdir.
Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran
Kimi der ki çocuk doğuran
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.
O benim kollarım bacaklarım başım
Yavrum, annem, karım, kızkardeşim hayat arkadaşımdır.
Nazım Hikmet

:>

2007-03-08T03:02:00.000+01:00

durağan bir gece yarısında, sessiz bir odada, amerikanca bi televizyon karşısında, kafa karıştıran şeyler arasında, hiç birşeyin ne demek olduğunu düşünmeden, içinden konuşmaktan nefret etmenin güzel bişey olduğunu sanan, odada yanan ışığın aslında gözleriyle alakalı bir yanılmasa olduğunu düşünen, ama birşey hakkında uzun düşünmeyi beceremeyen, nasıl bir karaktere sahip olduğu konusunda bugüne kadar hiç kafasını yormamış, sesleri ayırt etmektense sadece duymayı tercih etmiş, dans eden insanların ne yaptığını anlamayan ve hayvanların kutsallığına inanan bir deli varmış.Ömrü boyunca sadece 1 cümle kurmuş;
"Saçmalayı seviyorum"

Dört

2007-03-07T14:44:00.000+01:00

Bir şarkıya takılmışsan
Üstüne çökmüşse sözleri, yanında hüzün
Ruhuna ucundan dokunmuşsa,
Kararmışsa gün gibi aydınlık yüzün

Her telefon çaldığında
Karşındaki yine bir başkasıysa
Ağlamak, beklemekten çok kolay
Bir parça bile umut kalmadıysa

Ahh kaybolan
El değmemiş ruhumdu kir tutmayan
Ahh kaybolan
İçimdeki çocuktu yeri dolmayan

Her gece yattığında
Aklındaki sevgilin değil bir başkasıysa
Ve her şeyi unutup uyumak istiyorsan
Sığınmak için seçtiğin yer rüyalarınsa
Her aynaya baktığında
Karşındaki sen değil bir başkasıysa
Ağlamak aldanmak kadar kolay
Kendine bile bakacak yüzün kalmadıysa

Ahh kaybolan
El değmemiş ruhumdu kir tutmayan
Ahh kaybolan
İçimdeki çocuktu yeri dolmayan

Görmüyor musun kabuk bağlamıyor kanattığın hiçbir yaran
Hiçbir zaman geri dönmüyor kaybettiğin onca insan
Saat dört olmuş arıyorsun çaresini hüznün kederin
Acıdan başka dermanı yok ki boş vermiş bünyenin..

Gripin-son albümünde 10. şarkı.....tavsiye edilir...

King Nothing...

2007-03-06T12:10:00.000+01:00

Wish I may, wish I might
have this wish I wish tonight
Are you satisfied?

Dig for gold, dig for fame
dig to make your name
Are you passified?

All the want you waste
All the things you chased
And it all crashes down
And you break your crown
And you point your finger, but there's no one around
Just want one thing
Just to play the king
But the castles crumble and your left with just a name
Where's your crown King Nothing?
Where's your crown?

Hot and cold, rotten soul
Heart as hard as gold
Yeah, are you satisfied?

Wish I might, Wish I may
You wish your life away
Are you passified?

All the want you waste
All the things you chased
And it all crashes down
And you break your crown
And you point your finger, but there's no one around
Just want one thing
Just to play the king
But the castles crumble and your left with just a name
Where's your crown King Nothing?
Where's your crown?

I wish I may, I wish I might
Have this wish I wish tonight
I want that star, I want it now
I want it all and I don't care how

Careful what you wish
Careful what you say
Careful what you wish you may regret it
Careful what you wish you just might get it

Then it all crashes down
And you break your crown
And you point your finger, but there's no one around
Just want one thing
Just to play the king
But the castles crumble and your left with just a name
Where's your crown King Nothing?
Nothing
Oh, your just nothing
Where's your crown King Nothing?
No, your just nothing
Absolutely nothing

ÇOĞUL BİR MEKANDA TEKİL BİR NOT..

2007-03-06T09:51:00.000+01:00

Hayatımın içinde pek çok insanla karşılaşıyorum dedim ya hep.. Onlara her zaman bir şeyler borçlu olmşumdur aslında, sevsem de sevmesem de onları.. Özellikle sevdiklerime tabi.. Bugün ise onlardan birinin hayatında değişik bir gün diğerlerine göre hep yaşadıklarından. Doğum günü bugün onun!
Yeniden doğuyormuşuz gibi sevinmeye çalışsak da her yıl aslında doğamadığımızı biliyorum içten içe.. Aksine yaşlandığımızı.. Evet, büyümeyip yaşlandığımızı biliyorum.. Oysa ki bu yaşlarda insanlar genellikle büyür.Ama biz yaşlanıyoruz sanırım..
Her ne kadar yaşlansak da, her şeye içlenir ve içer hale gelsek de derinlerde bir yerde yaşamak güzel .O yüzden de her yeni sene kutlanmaya değer..
Doğum günün kutlu olsun!..

...

2007-03-06T02:37:00.000+01:00

yirmi2 yaşım... ölüme 1 yaş daha yakınlığım...:)Olgunlaştıkça kaybolan heyecanlarım, umutsuzluklarım ve beklentilerim diğer köşede.Bir yaşın daha kapısında beni bekleyen , içeri davet eden dostlarım. Yalandan yakın sandıklarım...
Anlayarak girdim bu yaşıma, 'ben' olmanın, bencilliğin yani, ne kadar önem taşıdığını ve acı/gerçek getirilerini bünyeye. Getiriyorsa sana birşeyler , ancak onun verebileceğini avuçlarının içine ve yüreğini açık tutup , düşünmeden , beklemeden yaşamanın , aslında bi boka yaramadığını...
Buraya kadarki gibi değil aslında olan biten, karamsarlık değil çevrelemiş gibi görülen. Tecrübe sana hakim oldukça,'daha var yaşanacak' diyebiliyor olmak ve üstüne sessizce 2 yudum daha...Devam.
Gün geçtikçe yap-boz'a benzetiyorum kendimi.Parçaları arıyorum, birleştiriyorum sürekli, kimi zaman görebiliyorum resmi, kimi zaman da dağılıyorum...Kimi zaman da dağıtılıyorum belki ama öğreniyorum doğrusunu.
içim, dışımı, yüzümü, laflarımı hiç ayrı tutmadan herkezin beni bildiği gibi yaşamaya devam ediyorum.
Ve kaybediyor-kazanıyor oldukça inancım daha da artıyor doğrularıma, hedeflerime...
Teşekkürler Anne,Baba.
06/03/2007
03:15

2007-03-04T22:55:00.000+01:00

hepimizin bir şey bildiğini sanıp kimi zaman hiçbir şey bilmediğini anlardan biri olur.işte o anlardan birini yaşıyorum...o anlarda nasıl insan saçmalarsa ben de saçmalama gereği duydum..
*kendimi salağın önde gideni hissediyorum ama akıllının en arkasında gideni olduğumu düşündükçe de mutlu oluyorum.Mutlu olduğumu düşündükçe kendimi daha çok salak hissediyorum.

*biri beni güldürdüğünde "beni güldürdün allah da seni güldürsün" diyorum.sonra kendimden utanıyorum.niye yahu ben de onu güldürebilirim neden allah seni güldürsün diyorum.ve sonra insanlara "beni güldürdün ben de seni güldüreyim"diyorum anlamıyorlar.

*insanlara hayır demiyorum,aslında demeyi öğrenmeli.kendimi hem böcek gibi hem de salak gibi hissediyorum.işte karşınızda "tamamböceği"

*yolda yürüyen küçük bir kızda türbanlı barbie bebeğin bulunduğu bir sırt çantası gördüğümde acaba ben mi dinden ayrı kaldım diyesim geliyor.

tüm bunları düşünürken komik bir yazıyla karşılaşıyorum okullarda verilen cinsel eğitim dersi üzerine ;

cinsel eğitim sınavı:
çıkarın pipilerinizi yazılı yapıyorum * ben pipimi evde unuttum öğretmenim - kaç haftadır bas bas bağırıyoruz sınav yapacağız diye.. * ama hocam. - otur sıfır
- öğretmeniin ayşe kopya çekiyoo..! * bakma arkadaşının kukusuna herkes kendi önündekine baksın
- elektrikler kesikti sevişemedim öğretmenim
- kendi aranızda sevişmeyin bakayım. * hocam vallaha ben sevişmedim ali sevişiyor.. - sus bide yemin ediyor. git tahtanın önünde tek ayak üzerinde asıl
- öğretmenim murat bana parmak attı. * ön sevişme diye bas bas bağrıyoruz kime söylüyoruz duvarlar başlıycak sevişmeye artık.. sizde tık yok.
- arka sıralar orgazm taklidi yapmayın.. görüyorum ben hepinizi
- sınav sırasında arkadaşınızdan prezervatifti vibratördü istemiyoruz... kafanızı kaldırmıyorsunuz.. ben sınav bitti deyince herkez pipisini bırakacak..!!
* öğretmenim istediğimiz memeden başlayabilir miyiz - her sınavda soruyosunuz bunu. evet
- öğretmenim naci erken boşaldııı..! * kimse zil çalmadan boşalmayacak demedim mi ben

The Kooks - Ooh La

2007-03-03T14:11:00.000+01:00

son refrain n'est pas en français